ลังถอดเข็มขัดสะดุดไปครู่หนึ่ง “เจ้าหมายความว่า… เราจะนอนเตียงเดียวกัน?”หลินถิงกระแอม กลบเกลื่อน “เตียงนี้ก็กว้างพอ… สองคนก็นอนพอ หากท่านไม่สบายใจ…”“ไม่เป็นไร”และแล้ว ทั้งสองก็นอนร่วมเตียงกันอีกคืน หลินถิงนอนหันหลังให้เขา หลับไม่ลง แต่ชายหนุ่มกลับหายใจสม่ำเสมอ ราวกับเข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้ว เสียงหายใจของเขาทำให้หลินถิงหลับตาลง และจมลงสู่นิทราในไม่ช้า***รุ่งอรุณยามฝนโปรย สายฝนเบาๆ ตกลงชะล้างความร้อนในอากาศ นำพาความเย็นมาแทนที่ หญิงสาวไม่ห่มผ้าห่ม ขดตัวเล็กลง ไถลเข้าไปยังพื้นที่อบอุ่นกว่าโดยไม่รู้ตัว ผ่านไปครู่หนึ่ง ร่างของหลินถิงก็เอียงเข้าหาอีกคนบนเตียงอย่างแนบชิด สัมผัสผ่านกระโปรงบางๆ ทำให้นางสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่มีไออุ่นผิดแผกไปจากปกติหลินถิงลืมตาขึ้นทันที นางพบว่าตนเองกลิ้งข้ามเขตแดนของเตียง เข้าสู่อ้อมกอดของต้วนหลิง แถมยังกอดแขนเขาไว้แน่นดั่งปลาหมึก ที่ร้ายกว่านั้นคือ… บางสิ่งของเขาก็อยู่ใกล้กระโปรงของนางเสียจนไม่อาจผลักเขาออกไปได้ง่ายๆหลินถิงอยากจะฝังตนเองตายเสียตรงนั้นให้รู้แล้วรู้รอด นางสาบานในใจว่า ต่อไปนี้จักต้องเลิกนิสัยแย่ๆ ที่นอนดิ้นแบบนี้ให้ได้…!
