ครตาม และรอบกายเงียบสงบแล้ว นางจึงถามว่า “เหตุใดเจ้าจึงอยู่ที่หน้าวังในวันนี้?”จินอันไจ้ยกแขนขึ้นกอดอก เดินเข้ามาใกล้ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงแปลกประหลาด: “เจ้ารู้จักกับองคร์รัชทายาทหรือ?”ทั้งสองเอ่ยพร้อมกัน หลินถิงเอ่ยก่อน: “เจ้าตอบข้าก่อน”จินอันไจ้ช่วงนี้สืบหาความเคลื่อนไหวขององคร์รัชทายาท หาทางลอบสังหารเขา เมื่อเห็นหลินถิงถูกขันทีถือป้ายตำหนักนำตัวไปตำหนักรัชทายาท เขาจึงเกิดความกังวล และรออยู่นอกวัง“ข้าจะลอบสังหารองคร์รัชทายาท” จินอันไจ้ไม่เคยบอกเรื่องนี้กับนางมาก่อนหลินถิงเบิกตากว้าง: “อะไรนะ? เจ้าบ้าไปแล้วรึ?”เพิ่งส่งตัวเซี่ยชิงเหอผู้เป็นดั่งเผือกร้อนออกไปได้ไม่เท่าไร นี่ยังจะไปลอบสังหารรัชทายาทอีก! หากไม่เรียกว่าหาเรื่องตายก็ไม่รู้จะเรียกว่ายังไงแล้ว ยิ่งเมื่อเขาไม่มีความตั้งใจฟื้นฟูแผ่นดินจินอันไจ้ตอบเรียบๆ : “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้า เจ้าทำเป็นไม่รู้จะดีที่สุด ข้าไม่อยากโกหกเจ้า จึงตอบตามตรง”“เจ้ายังไม่ได้ตอบข้า เจ้ารู้จักกับองคร์รัชทายาทหรือไม่?”“ข้าไม่รู้จัก ไท่จื่อเฟยเป็นคนเชิญหลิงอวี่ ข้าแค่ติดตามมาด้วย” หลินถิงสงบลง พลางครุ่นคิด จินอันไจ้ไม่ใช่คนไร้สติ หากเขาคิดลอบสังหารองคร์รัชทายาท ย่อมต้องมีเหตุผล “เหตุผลคืออะไร?”“เขาติดหนี้ข้าหนึ่งชีวิต”ถึงแม้รอบตัวจะไม่มีผู้ใด นางก็ยังเอ่ยด้วยเสียงต่ำ: “เจ้าคิดดีแล้วหรือ? ไม่ว่าภารกิจจะสำเร็จหรือไม่ เจ้าก็มีสิทธิ์ตายสูงมากนะ”จินอันไจ
