ุเขายืนอยู่หน้าประตู แสงเทียนจากภายในห้องส่องอยู่ด้านหลัง ทำให้ใบหน้าทั้งหมดของเขากลืนไปกับเงามืด เขายื่นมือรับขนมจากนาง “ขอบใจ”“เมื่อครู่ท่านหลับอยู่หรือ?”“อืม” ต้วนหลิงเดินกลับเข้าไปในห้องสองสามก้าว วางขนมไว้บนโต๊ะน้ำชา มองไปทางกระถางกำยานกลมๆ ที่ตั้งอยู่ไม่ไกล กลิ่นไม้จันทน์หอมแรงขึ้นเรื่อยๆ ราวกับพยายามกลบกลิ่นอื่นบางอย่างหลินถิงยังคงยืนอยู่หน้าประตู รู้สึกละอายใจเล็กน้อย “รบกวนเวลาพักผ่อนของท่านเสียแล้ว”มือต้วนหลิงที่กดอยู่บนโต๊ะน้ำชากำแน่นขึ้น ความหิวกระหายระลอกใหม่กำลังจู่โจมร่างกายของเขา “เจ้าก็แค่หวังดี กลัวข้าหิวจึงเอาขนมมาให้ จะเรียกว่ารบกวนได้อย่างไร”นางมองแผ่นหลังของเขา “แล้วตอนนี้ท่านจะพักผ่อนต่อ หรือ…”เหตุผลบอกต้วนหลิงว่า เขาควรปล่อยให้นางจากไป แล้วปิดประตูลง แล้วใช้วิธีเดิมจัดการกับตนเองเพื่อไม่ให้ผู้ใดล่วงรู้ถึงความผิดปกติในร่างกายอันไม่สามารถควบคุมได้ ทว่าเสียงที่เปล่งออกมากลับเป็น- “ข้า……กำลังจะอาการกำเริบ”หลินถิงยังไม่เข้าใจในทันที นางนิ่งไปชั่วขณะ แล้วนึกขึ้นได้ว่าเขาเคยอาการกำเริบให้ตนเห็นมาแล้วครั้งหนึ่ง“แล้วครั้งนี้ท่านคิดจะผ่านมันไปอย่างไร?”ต้วนหลิงหันหน้ากลับมา สีแดงแวววาวบนหางคิ้วของเขายิ่งเด่นชัดขึ้นกว่าเดิม ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะความเจ็บปวดหรือไม่เขาถาม “เจ้าจะช่วยข้าได้หรือไม่?”“ให้ข้าช่วยท่าน?” หมายถึง……จูบกัน? เช่นเดียวกับที่ริมสระน้ำครานั้น ใช้จูบเพื่
