อเบี่ยงเบนความสนใจ? แม้หลินถิงเคยกล่าวให้ลืมเรื่องนั้นเสมือนฝันไปเสียแล้ว แต่ภาพที่เขาเงยหน้าขึ้นจากน้ำ แล้วจูบลงมากลับไม่เคยเลือนหายไปจากใจนางเม้มปากโดยไม่รู้ตัว เอ่ยถามอย่างตรงไปตรงมา “ท่านหมายความว่า……ให้ข้าจูบท่านหรือ?”ต้วนหลิงไม่อาจอดกลั้นต่อไปได้อีก เสียงหายใจมิได้แค่สั่นเครืออีกแล้ว บนใบหน้าเริ่มมีเหงื่อซึม “ไม่ใช่……แค่เจ้าคืนนี้อยู่ข้างกายข้าก็พอ”หลินถิงลังเล ครั้งนี้อาการกำเริบของเขาแตกต่างจากคราวก่อน ครานั้นเขายืนกรานให้หลินถิงรออยู่ในถ้ำ ขณะที่ตนจะไปทนฝืนอยู่ริมสระน้ำ แม้สุดท้ายจะอดทนไม่ไหวจนจูบกับนางเพื่อเบี่ยงเบนความรู้สึก แต่ก็บ่งชี้ได้ว่าเขาไม่อยากให้นางเห็นสภาพตนเองในยามนั้นแต่ครั้งนี้กลับเปลี่ยนไป ต้วนหลิงถึงขั้นเอ่ยปากขอให้นางอยู่เคียงข้างยามเขาอาการกำเริบ ในสายตาของเขาตอนนี้พวกเขามีพันธะหมั้นหมายกันแล้ว อีกทั้งนางก็ “รัก” เขา ยามนี้หากเขาอาการกำเริบขึ้นมา นางย่อมไม่ปฏิเสธคำขอให้อยู่เคียงข้างเขาแน่ มิหนำซ้ำยังอาจเป็นห่วงเขาจนยินดีอยู่เฝ้าไข้ด้วยซ้ำหลินถิงลังเลครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้ารับ “ท่านรอข้าก่อน ข้าจะไปเอาน้ำมาให้ท่าน” นางจะเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดเหงื่อให้เขา หากใช้ผ้าแห้งนานไปจะรู้สึกไม่สบายตัวในห้องของต้วนหลิงมีอ่างน้ำอยู่หนึ่งใบ ทว่าน้ำด้านในกลับหายไปแล้ว คล้ายเพิ่งใช้เสร็จและยังมิได้เติมใหม่ หากเรียกสาวใช้มาเห็นเข้า อาจเป็นอันตรายต่อความลับของเขา หลินถิงจึงกลับ
