ไปยังห้องพักของตนก่อน สั่งให้เถาจูพักผ่อนแต่หัวค่ำ แล้วรอให้เถาจูเข้าห้องเรียบร้อย จึงออกมาอีกครั้งห้องของต้วนหลิงอยู่ห่างจากห้องของพวกนางพอควร การไปกลับจึงใช้เวลาพอสมควร เมื่อนางกลับมาพร้อมอ่างน้ำในมือ ต้วนหลิงก็ไม่ได้อยู่ที่โต๊ะน้ำชาแล้ว แต่ไปนอนอยู่บนเตียง ด้านข้างถูกม่านบางคลี่ลงมาปิดบังไว้นางแหวกม่านข้างหนึ่งออก นั่งลงข้างเตียง หยิบผ้าชุบน้ำขึ้นมาบิดหมาดๆ แล้วเช็ดเหงื่อที่ไหลรินลงมาตามปลายคางของต้วนหลิง ลำคอเรียวยาวของเขาก็ชื้นไปด้วยเหงื่อ แสงเทียนสะท้อนผิวจนแวววาวราวน้ำหลากหลินถิงเมื่อเห็นเข้า มือที่ถือผ้าชะงักไปชั่วครู่ สุดท้ายนางก็ยังเช็ดลงไปบนลำคอของเขาโดยปลายนิ้วเผลอแตะลงบนลูกกระเดือกของเขาต้วนหลิงส่งเสียงครางต่ำในลำคอ หน้าหันไปอีกด้านไม่ให้นางเห็นสีหน้าของตน หลินถิงคิดว่าเขาเจ็บปวดเพราะอาการกำเริบจึงไม่ได้ใส่ใจมากนัก “ท่านจะดื่มน้ำหรือไม่?”“ไม่ต้อง”เห็นเหงื่อของต้วนหลิงไหลไม่หยุด นางจึงอยากดึงผ้าห่มของเขาออก เหงื่อพวกนี้ส่วนมากเป็นผลจากอาการอาการกำเริบ ยิ่งคลุมผ้าไว้ก็จะยิ่งร้อนและเหงื่อออกมากขึ้น ทว่าในชั่วขณะที่หลินถิงแตะลงบนผ้าห่ม ต้วนหลิงกลับคว้าข้อมือของนางไว้ กลิ่นร้อนชื้นระอุดูดติดอยู่ที่ผิวกายของนาง หลินถิงพยายามจะดึงมือกลับ แต่ก็ไม่รู้ว่าเหตุใดถึงได้ยอมปล่อยให้มันเป็นเช่นนั้น“แต่ท่านเหงื่อออกมากแล้ว”ปลายนิ้วของต้วนหลิงลูบเบาๆ ไปมาบนผิวข้อมือของนาง แรงนั้นเบาราวก
