รู้ว่าสกุลหลินมิอาจเทียบชั้นกับสกุลต้วนได้ แต่ก็มิอาจปล่อยให้บุตรสาวดูอาภัพจนเกินไปนางกล่าวพลางเดินดูเครื่องประดับทองคำด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “เลือกดูเถิดลูก ว่ามีอันใดที่เจ้าชอบบ้าง”หลินถิงรู้ดีว่ามารดาตนคิดสิ่งใดในใจ แต่ก็แสร้งทำเป็นไม่รู้ “ท่านแม่ เครื่องประดับที่ข้ามีอยู่แล้วก็ออกจะมากเกินพอ ไยต้องซื้ออีกเล่า”หลี่จิงชิวหันไปบอกกับเถ้าแก่ร้านให้ยกเอาเครื่องประดับทองคำชั้นดีออกมา “แม่ให้เลือกก็เลือกเถอะน่า อย่าได้พูดวกวน เงินก็หาใช่เจ้าต้องจ่ายเสียหน่อย”หลินถิงอดถอนใจมิได้ “…เจ้าค่ะ…”นางจึงต้องแกล้งทำเป็นเลือกอยู่บ้าง ทว่าเลือกไปเลือกมากลับเริ่มรู้สึกสนใจจริงๆ เครื่องประดับทองนั้นทั้งหนักแน่น งามระยับยามต้องแสงแดด เล่นเอานางเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว“เจ้าชอบอันนี้หรือไม่?”เสียงอันเยือกเย็นเสียงหนึ่งดังขึ้นเหนือศีรษะ หลินถิงซึ่งกำลังถือปิ่นทองอยู่ในมือเงยหน้าขึ้นมอง พบว่าทั้งหลี่จิงชิวและเถาจู ไม่รู้หายไปตอนไหน บุรุษตรงหน้านั้นคือต้วนหลิง – นางตกใจไม่น้อย“ท่านต้วน… ไยท่านจึงมาอยู่ที่นี่ได้?”ต้วนหลิงรับปิ่นทองจากมือนาง จากนั้นยกมือติดมันเข้าไปในผมของนางอย่างเชี่ยวชาญ“เป็นท่านแม่เจ้าที่ให้ข้ามาเป็นเพื่อนเลือกเครื่องประดับกับเจ้า”หลินถิงมองเขาแล้วถอยไปเล็กน้อย “วันนี้ท่านมิได้เข้าเวรหรือ?”“วันนี้หยุดพัก”ต้วนหลิงขยับเข้าใกล้ ย่อตัวลงเล็กน้อย พินิจนางและเครื่องประดับพวกนั้นครู่หนึ่ง หยิบปิ่
