ก็เพิ่มขึ้นมาทีละนิดหลินถิงรวบรวมความกล้า เอ่ยปากเสียงเบา “ที่ท่านจุมพิตข้า……เป็นเพราะ……” (ชอบข้าหรือเปล่า?)ต้วนหลิงยังมองนางอยู่ ทันใดนั้นจึงเอ่ยขึ้น “เหตุใดวันนั้นเจ้าถึงจุมพิตข้าในหอหนานซาน?”“เหตุผลนั้นแหละ คือเหตุผลที่ข้าจุมพิตเจ้าในศาลาพักผ่อน”“เจ้ามีเหตุผลอย่างไร ข้าก็มีเหตุผลนั้น”หลินถิงถึงกับอึ้ง แสดงว่ามิใช่เพราะเขาชอบนาง……วันนั้นในหอหนานซาน นางจุมพิตเขาโดยไม่ได้ใส่ใจอะไร ใช้เพียงเป็นแผนการชิงความได้เปรียบ แล้วตอนนี้……เขาก็แค่ “ตอบแทน” เท่านั้นเอง?ถึงกับจำไว้จนมาลงโทษนางภายหลัง เขานี่……ก็เก็บแค้นเก่งเกินไปแล้ว นางยอมรับผิดแต่โดยดี“ข้ารู้เหตุผลแล้ว ขออภัยด้วย”อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้ชอบนาง……ไม่งั้นคงรู้สึกประหลาดเสียจริงต้วนหลิงเอ่ยเบาๆ “ขออภัย?”นางทำหน้าจ๋อยๆ “ใช่ ข้าผิดไปแล้ว”เขาลูบบนปกหนังสืออย่างแผ่วเบา พลางหัวเราะในลำคอ “คุณหนูเจ็ดคิดจะทำเหมือนฝันอีกแล้วหรือ?”“แล้วก็ลืมเลือนเสียหมด?”หลินถิงหน้าเฉย “ใช่”ต้วนหลิงยิ้มจางลงเล็กน้อย กระซิบเบาๆ “เช่นนั้นหรือ ข้ารู้แล้ว”หลินถิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยัดเงินที่ต้วนหลิงให้ไว้คืนกลับไปให้เขา พอมือไปสัมผัสโดนปลายนิ้วเขา นางก็รีบชักกลับแทบจะในทันที แล้วเอ่ยอย่างฝืนใจกลั้นความเจ็บใจไว้ว่า“หนังสือเล่มนี้ถือว่าเป็นของขวัญที่ข้าส่งให้ท่านก็แล้วกัน หลังจากนี้หากท่านมาที่ร้านหนังสือแห่งนี้อีก ไม่ต้องจ่ายเงินก็ได้”ต้วนหลิงก้มมองเงินในมื
