่ข้าอยากได้มาให้ได้”หลินถิงไม่อยากพูดเรื่องนี้อีก โดยเฉพาะเมื่อจินอันไจ้ยังอยู่ นางจึงเปลี่ยนเรื่อง“งั้นข้าขออวยพรให้ท่านโชคดี”จินอันไจ้ซึ่งกำลังใช้ไม้ขนไก่ปัดใยแมงมุมอยู่ พลันหันกลับมามอง รู้สึกประหลาดใจว่า……ทำไมบรรยากาศเหมือนคนสองคนนี้คุยกันคนละเรื่อง?หรือเขาคิดมากไปเอง?เขาไม่ขบคิดต่อ แล้วหันกลับไปกวาดใยแมงมุมต่อ ต้วนหลิงค่อยๆ ปิดหนังสือ แล้ววางเงินไว้บนชั้นหนังสือ“เมื่อไม่กี่วันก่อนเจ้าก็ให้หนังสือข้ามาเล่มหนึ่งแล้ว วันนี้ซื้อใหม่ ก็ต้องจ่ายเช่นกัน รับไว้เถิด”เขาเอียงตัวเตรียมจะจากไป “ข้าจะไม่รบกวนคุณหนูเจ็ดทำการค้าอีก”หลินถิงมองใบหน้าด้านข้างของเขา แล้วนึกขึ้นได้ว่านางยังมีภารกิจต้องทำ จึงเอ่ยเรียกเขาไว้“ข้าจำได้ว่า สิ้นเดือนนี้เป็นวันเกิดท่านใช่หรือไม่?”ต้วนหลิงหยุดฝีเท้า แววตาเลื่อนผ่านชั้นหนังสือ มาหยุดที่นาง“ไม่คาดคิดว่าเจ้าจะจำวันเกิดข้าได้”“ท่านเป็นพี่รองของหลิงอวี่ ข้าเคยได้ยินนางพูดถึง เลยจำไว้”“แล้วเหตุใดจึงถามขึ้นมา?”หลินถิงกล้ำกลืนความเขินอาย พูดออกไปอย่างกล้าหาญ “ข้าอยากมอบของขวัญให้ท่าน”ในอดีต นางไม่เคยไปที่จวนต้วนเพื่อร่วมอวยพรวันเกิดเขา แม้แต่เมื่อต้วนซินหนิงเชิญ นางก็จะหาเหตุผลปฏิเสธเสมอ จนกระทั่งต้วนซินหนิงรู้สึกได้ว่าหลินถิงกับพี่ชายของตนไม่สนิทกันจริง จึงไม่บังคับอีก ด้วยเหตุนี้ หลินถิงจึงกังวลว่าในปีนี้ ต้วนหลิงอาจไม่เชิญนางอีกเช่นกัน แม้จะสามารถขอร้องต้วนซิ
