นหนิงให้ลอบเข้าไปได้ แต่ในเมื่อเป็นวันเกิดของเขาเอง นางคิดว่าอย่างไรก็ควรให้เจ้าภาพอนุญาตก่อน“เจ้าจะมอบของขวัญให้ข้า?”“ใช่ ข้าแค่อยากรู้ว่า ท่านชอบสิ่งใด ข้าจะได้มอบให้ถูกใจ”ต้วนหลิงมองนางอยู่ครู่หนึ่ง แล้วค่อยๆ เอ่ย “มีใจแล้ว อย่างไรก็ได้ เจ้าคิดจะให้สิ่งใด ก็ให้สิ่งนั้นเถิด ทุกสิ่งล้วนเป็นของจากใจเจ้า”“ตกลง เช่นนั้นข้าจะเลือกเอง”หลินถิงคิดในใจ ของขวัญไม่ควรเป็นสิ่งไร้สาระเกินไป เอาแบบใช้ได้จริงดีที่สุด นางตัดสินใจจะให้กวานหยกสักอันเพื่อรวบผม ถือว่าเป็นการชดเชยที่ในวันเกิดเขา นางต้องกล่าวประโยค “ข้าอยากแต่งงานกับท่าน” ต่อหน้าผู้คนเพื่อภารกิจเอาชีวิตรอด แม้ว่าประโยคนั้นจะไม่ได้กระทบชื่อเสียงเขา หรือของนางนักก็ตามเพราะในแคว้นต้าเหยียนนั้นมีขนบธรรมเนียมที่เปิดกว้าง แม้แต่หญิงสูงศักดิ์ยังกล้าสารภาพรักกับบุรุษ ก่อนหน้านี้เคยมีคุณหนูที่ถึงขั้นวางยาแล้วนอนกับจอหงวนมาก่อน เมื่อเทียบกันแล้ว หลินถิงก็ยังไม่ถือว่าร้ายแรงนัก เพียงแต่นำมาซึ่งการนินทากล่าวขวัญเท่านั้น คิดถึงตรงนี้ หลินถิงก็เริ่มกลัดกลุ้มใจอีกครั้ง ว่าจะอธิบายกับต้วนซินหนิงอย่างไรดีไม่ไกลนัก จินอันไจ้แค่นหัวเราะเย็นๆ ในใจ ตอนวันเกิดของเขา หลินถิงก็แค่ให้พิงกั๋วลูกหนึ่ง บอกว่าจะได้“อยู่เย็นเป็นสุข” แถมพิงกั๋วลูกนั้นยังไม่ใช่นางซื้อเองเสียด้วย แต่เป็นของแถมจากแม่ค้า เพราะเห็นว่านางหน้าตาดีจินอันไจ้ไม่เชื่อเด็ดขาดว่าหลินถิงจะกล้าให
