้พิงกั๋วลูกเดียวแก่ต้วนหลิง พูดตามตรง เขายังไม่เข้าใจนักว่าเหตุใดหลินถิงถึงเปลี่ยนไปได้ถึงเพียงนี้ การชอบใครสักคน……ถึงกับเปลี่ยนไปได้มากขนาดนั้นเลยหรือ? เขาหยุดกวาดใยแมงมุม เดินลากไม้ขนไก่ผ่านทั้งสองคนไปโดยไม่เอ่ยสิ่งใด หลินถิงเองก็ไม่สนใจเขาต้วนหลิงไม่ได้อยู่ที่ร้านหนังสือนานนัก พอนางถามเรื่องวันเกิดเสร็จ เขาก็จากไปในไม่ช้า เมื่อเขาไปแล้ว จินอันไจ้ก็กลับมาหาหลินถิงอีกครั้ง พร้อมถามด้วยน้ำเสียงเรียบๆ “เจ้าว่าจะมอบของขวัญให้เขา จะให้สิ่งใด?”“เกี่ยวอะไรกับเจ้า” หลินถิงยังมัวแต่คิดว่าจะใช้เงินเท่าไรซื้อกวานหยกดี ไหนจะให้เงินนายท่านสามไปตั้งสามพันตำลึง ตอนนี้ในมือเหลือแค่ไม่กี่ร้อยตำลึงเท่านั้น“พิงกั๋วหรือไม่?” น้ำเสียงของจินอันไจ้แฝงความเหน็บแนมหลินถิงรู้ว่าเขาปราชด เลยทำท่าปฏิญาณขึ้นมา “ข้าสาบานเลยนะ วันเกิดเจ้าคราวหน้า ข้าจะไม่ให้พิงกั๋วเจ้าอีก”เขาสะบัดไม้ขนไก่แล้วแขวนไว้กับผนัง “ไม่ให้พิงกั๋ว แล้วจะให้ลูกท้อแทน?”“……” หลินถิงไม่อยากต่อล้อต่อเถียงอีกนางหยิบเงินที่ต้วนหลิงวางไว้บนชั้นหนังสือ แล้วเก็บใส่กล่องเงิน“จินอันไจ้ ในสายตาเจ้า ข้าเป็นคนแบบนี้หรือ?”“ใช่ เจ้าก็คือคนแบบนี้แหละ – ยกบุรุษเหนือสหาย”เขาเอ่ยแล้วก็เดินผ่านนางไป เปิดม่านเข้าไปหาสุนัขาที่อยู่ด้านใน หลินถิงแลบลิ้นใส่เขา แล้วเดินทางกลับจวนหลินเพื่อหยิบเงินเก็บส่วนตัว เตรียมซื้อของขวัญให้ต้วนหลิง***ในวันเกิดของต้วนหลิง หลินถ
