ิงก็นำของขวัญไปยังจวนต้วนตั้งแต่เช้าตรู่ แต่นางไปถึงเร็วเกินไป แขกอื่นยังมาไม่ถึงนางจึงไปอยู่กับต้วนซินหนิงในห้องของนาง ระหว่างนั้นก็ดื่มน้ำชาไม่หยุด ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งเค่อก็ดื่มน้ำหมดไปถึงสี่กา จนต้องให้บ่าวไปต้มกาใหม่เป็นครั้งที่ห้าต้วนซินหนิงประหลาดใจ “เล่ออวิ๋น วันนี้เจ้าดื่มน้ำชามากนัก?”“ข้ากินขนมมากไปหน่อย เลยกระหายน้ำ”ที่จริงแล้วหลินถิงกำลังประหม่า แค่คิดว่าอีกไม่นานต้องพูดต่อหน้าผู้คนว่า “ข้าปรารถนาแต่งกับท่าน” ก็อยากขุดดินฝังตัวเองต้วนซินหนิงดึงกาน้ำชาไป “แต่อย่าดื่มมากในคราวเดียว เดี๋ยวจะไม่ดีต่อร่างกาย พักก่อนแล้วค่อยดื่มใหม่เถอะ”หลินถิงจึงไม่แตะกาน้ำชาอีก“วันนี้เป็นครั้งแรกที่เจ้ามาอวยพรวันเกิดพี่รองข้าเลยนะ”ต้วนซินหนิงพูดอย่างดีใจ ในที่สุดความสัมพันธ์ของพวกเขาก็คลี่คลาย นางเองก็ไม่ต้องอยู่ตรงกลางลำบากใจอีกหลินถิงไม่รู้จะตอบอย่างไร หากเป็นไปได้ นางก็ไม่อยากมาเลยด้วยซ้ำต้วนซินหนิงเหลือบมองของขวัญที่หลินถิงถือมา พลางเอื้อมมือไปลูบแล้วเอ่ยด้วยความประหลาดใจ“เจ้าถึงกับเตรียมของขวัญให้พี่รองข้าด้วย? เขารู้เข้าต้องดีใจแน่ๆ ของขวัญอะไรหรือ?”กล่องของขวัญถูกผูกด้วยผ้าไหมสีชมพู ดูจากภายนอกไม่อาจรู้ได้ว่าข้างในคืออะไร แม้แต่สัมผัสก็ไม่ช่วยให้คาดเดาได้“กวานหยกหนึ่งอัน” หลินถิงตอบ“กวานหยกหรือ? เจ้านี่เลือกของขวัญเก่งจริงๆ”ต้วนซินหนิงเองก็กังวลอยู่ตั้งนานว่าจะเลือกอะไรดี ของขวัญวันเ
