าะบ่าวกันเป็นเดือน”หลินถิงได้ฟังแล้วก็จมอยู่ในห้วงความคิด แบบนี้…นางก็โดนต้วนหลิงจูบไปอย่างไม่มีเหตุผลน่ะสิ? แต่หากย้อนกลับไป นางเองก็เคยทำเรื่องทำนองนี้เหมือนกัน จะว่าไปก็คง……ถูกกรรมตามสนองแล้วกระมัง?ใช่แล้ว! ต้องเป็นผลแห่งกรรมที่ย้อนกลับมาแน่นอน และต้วนหลิงผู้นั้น……อาจจะจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเคยจูบนาง ยิ่งไปกว่านั้น……เขายังจูบถึงสองครา นางผลักเขาออกแล้ว เขาก็ยังดึงกลับไปอีก ตอนเมา……ต้วนหลิงเป็นถึงเพียงนี้เชียวหรือ? หากคนที่เข้าไปในศาลาไม่ใช่นาง เขาก็คงจะจูบอีกฝ่ายเหมือนกัน?โชคยังดีที่เป็นนาง และนางไม่คิดถือโทษกับเขา หากเป็นหญิงอื่น…เรื่องคงไม่จบง่ายเช่นนี้ หลินถิงเผลอกัดริมฝีปากเบาๆ บนริมฝีปากยังคงมีร่องรอยกลิ่นสุราเลือนรางเถาจูโน้มตัวเข้ามาใกล้ สูดกลิ่นเบาๆ “คุณหนูเจ็ดเจ้าคะ ท่านดื่มสุราเวลารับประทานอาหารหรือเจ้าคะ?”หลินถิงก็สูดกลิ่นเสื้อผ้าของตนบ้าง พบว่ายังหลงเหลือกลิ่นสุราอยู่บ้าง เช่นนี้ก็ไม่แปลก ในเมื่อเมื่อตอนอยู่ศาลานางใกล้ชิดกับต้วนหลิงเหลือเกิน นางตอบเรียบๆ “ดื่มไปนิดหน่อย แต่ไม่เมา”ครั้นกลับถึงจวนหลิน หลินถิงก็สั่งให้เถาจูเตรียมน้ำให้ตนอาบทันที เพราะบนตัวมีแต่กลิ่นของต้วนหลิง หากปล่อยไว้ นางคงฟุ้งซ่านไม่หยุดเถาจูมองท้องฟ้าด้วยความสงสัย “ยังไม่ค่ำนัก ท่านจะอาบน้ำตอนนี้หรือเจ้าคะ?”หลินถิงรับคำในลำคอ “อืม” แล้วโกหก “ตอนอยู่จวนต้วน ข้าเล่นขว้างห่วงกับคุณหนูและคุณชายหลายคน เหงื
