รดาหนุ่มสาวรุ่นหลังต่างถูกเฝิงฮูหยินจัดให้ไปพักผ่อนเดินเล่นกันที่สวนดอกไม้หลินถิงและต้วนซินหนิงก็อยู่ในกลุ่มนั้นด้วยบ่าวไพร่ที่มากับแขกผู้มาเยือนล้วนถูกจัดให้อยู่ในเรือนอีกหลัง เพื่อรับประทานมื้อกลางวัน พวกเขาเป็นบ่าวรับใช้มิอาจกินพร้อมนายได้ บางงานเลี้ยงแม้แต่มื้ออาหารของบ่าวยังไม่จัดให้ แต่เฝิงฮูหยินเป็นคนมีเมตตา จึงสั่งให้เตรียมสำรับเพิ่มไว้เสมอเถาจูจึงมิได้ติดตามหลินถิงมาด้วย แต่ไปอยู่เรือนอีกหลังแทน สวนดอกไม้นั้นมีทางเดินหินคดเคี้ยว ซุ้มประตูไม้ประดับดอกไม้ไหวระริกยามลมพัด เดินผ่านภูเขาจำลองและสายน้ำตกเทียมก็จะเข้าสู่สวนใหญ่ที่เต็มไปด้วยดอกไม้บานสะพรั่ง บางดอกเบ่งบานอยู่ริมธารน้ำวันนี้อากาศดี มีผีเสื้อจำนวนมากบินวนเวียนอยู่เหนือดอกไม้ บางตัวถึงกับบินมาเกาะบ่าหลินถิง นางเงยมือขึ้นอยากจะสัมผัส ทว่าเจ้าผีเสื้อก็บินหนีไปเกาะบนฝ่ามือต้วนหลิงที่เดินอยู่ด้านหลังแทน เขายกมือนั้นขึ้นอย่างไม่รู้ตัว แล้วเมื่อเห็นว่านางหันมามอง เขาจึงปล่อยให้ผีเสื้อบินจากไปพวกเขาเดินลึกเข้าไปในสวนได้ไม่นาน ไม่รู้ว่าใครเริ่มต้นเอ่ยปากว่าจะเล่นเกมโยนห่วง หลินถิงหาได้สนใจไม่ จึงยืนดูอยู่ด้านข้างเท่านั้นต้วนซินหนิงกลับสนุกกับเกมโยนห่วงนี้นัก ร่วมเล่นกับเหล่าคุณหนูและบุตรหลานสกุลขุนนาง แม้ตอนแรกจะโยนไม่ลงเลยสักครั้ง สุดท้ายก็อาศัยเซี่ยจื่อม่อช่วยสอนจึงโยนลงสำเร็จในที่สุดก็เพราะเกมโยนห่วงนั่นเอง ทำให้ต้วนซินหนิ
