่คลายคดีทุกคดีตามบัญชา ไฉนยามนี้กลับไร้ความคืบหน้า แม้แต่ผู้ต้องโทษที่ไม่มีพลังต่อสู้ก็ยังจับไม่ได้ เช่นนี้องค์ฮ่องเต้จะทรงมองเจ้าเช่นไร?”หลินถิงได้แต่ก้มหน้าอย่างรู้สึกผิด ไม่กล้ามองหน้าเขา ทำตัวราวกับเป็นเงาไร้ตัวตน ที่สำคัญคือ ต้วนผู้เฒ่าเป็นถึงผู้บัญชาการใหญ่แห่งกรมองครักษ์เสื้อแพร ยศตำแหน่งสูงกว่าต้วนหลิงอีก ทั้งอากัปกิริยาเต็มไปด้วยอำนาจข่มขวัญ รังสีที่แผ่พุ่งออกมาชวนให้ใจสั่นสะท้าน หลินถิงอดรู้สึกเกรงไม่ได้นางแอบมองต้วนหลิง เขายังคงสีหน้านิ่งสงบ ดวงตาอ่อนโยน ไม่สะทกสะท้านต่อถ้อยคำของบิดาแม้แต่น้อย เขายอมสวมชุดองครักษ์ หาใช่เพราะภักดีต่อราชบัลลังก์ไม่ แต่เพื่อได้ลิ้มรสความหฤหรรษ์แห่งการฆ่า หากภักดีจริง คงไม่บังอาจสังหารเหลียงอ๋องเช่นวันนั้นเฝิงฮูหยินซึ่งนั่งอยู่ข้างเขา แม้ในดวงตามีรังสีเย็นชา แต่ยังคงยิ้มอย่างอ่อนโยน ยื่นมือไปกุมมือเขาเบาๆ “วันนี้เป็นวันเกิดข้า อีกทั้งยังมีแขกอยู่ พ่อลูกจะพูดเรื่องงานกันไปไย”นางว่าอีก “หากอยากพูดคุยเรื่องงานจริง ไว้กลับไปที่กรมเหนือ ค่อยว่ากันเถิด”นางเพียงเอ่ยเท่านั้น ต้วนผู้เฒ่าก็เงียบลงทันที เขากลับเข้าสู่อารมณ์เย็นชาอีกครั้ง มิกล่าวต่อ“ฮูหยินกล่าวถูกต้อง”เฝิงฮูหยินจึงคลายมือลง แล้วสั่งบ่าวไพร่ให้ตักกับข้าวให้นางมากขึ้น บอกว่านางดูผอมเหลือเกิน ไม่มีใครล่วงรู้ว่าในมือของเขานั้น มีรอยช้ำลึกจากแรงกำแน่นที่เพิ่งคลายหลังมื้ออาหารยังไม่เย็นนัก บร
