ท่านถึงถามถึงเขา? ข้ากับเขาจะมีอะไรเกี่ยวข้องกันได้?”ต้วนหลิงโปรยอาหารปลาลงอีกนิด สีหน้าเป็นมิตร“ข้าคือองครักษ์เสื้อแพรที่รับหน้าที่ตามจับตัวเขา ข้าเคยสืบเรื่องของสกุลเซี่ย พบว่ามารดาของเจ้ามีความตั้งใจจะยกเจ้าให้เขา”จะยกนางให้เซี่ยชิงเหอหรือ? หลินถิงครุ่นคิดแล้วก็จำได้ มารดาเคยเอ่ยกับนางจริงว่าจะนัดให้พบกับเซี่ยชิงเหอทว่าแผนยังมิทันลงมือ สกุลเซี่ยก็ถูกกวาดล้างเสียก่อน“มีเรื่องเช่นนั้นจริง เพียงแต่เรื่องนี้เกี่ยวข้องอันใดกับการที่ท่านตามจับเขา? ข้าได้ยินมาว่า ก่อนสกุลเซี่ยจะถูกลงโทษ ยังมีคุณหนูในเมืองหลวงไม่น้อยที่อยากเกี่ยวดองกับเขา”ต้วนหลิงหยุดโปรยอาหารปลา “เจ้าก็อยากเกี่ยวดองกับเขาเช่นนั้นหรือ?”เหตุใดสายตาของเขาจึงจับจ้องในเรื่องประหลาดเช่นนี้? หลินถิงตอบตามความจริง“เปล่าเลย มิได้อยากเกี่ยวดอง มารดาข้าเป็นผู้คิดจะนัดพบ มิใช่ความต้องการของข้า เช่นเดียวกับที่ข้าพบหน้าท่านในหอหนานซาน ก็ใช่ว่าข้าอยากพบเอง”เมื่อเห็นว่าเขายังไม่ตอบคำถาม นางจึงย้ำอีกครั้ง “ท่านตรวจสอบพบว่า มารดาข้าเคยตั้งใจจะยกข้าให้เขา เรื่องนี้เกี่ยวกับภารกิจของท่านหรือไม่?”“ไม่เกี่ยว” ต้วนหลิงตอบเรียบๆเขาก้มตัวลง วางอาหารปลาไว้ข้างๆ แล้วเอื้อมมือลงสระ ลูบไล้ปลาที่แหวกว่ายขึ้นมาด้วยกลิ่นอาหาร“ข้าเพียงสงสัย หากเจ้าพบเขาเข้า เจ้าจะทำเช่นไร-รายงานต่อทางการ ทำเป็นมองไม่เห็น หรือยื่นมือช่วยเหลือ”หลินถิงกะพริบตา ตอบด้วยถ้อ
