ยคำสละสลวย “ข้าเป็นราษฎรผู้จงรักภักดีต่อราชสำนัก ย่อมต้องรายงานเบาะแสต่อทางการแน่นอน”ต้วนหลิงหัวเราะเบาๆ ผลักปลาที่ว่ายเข้ามาไล้ปลายนิ้ว “จริงหรือ?”“จริงแน่นอน” หลินถิงหยิบอาหารปลาขึ้นมาให้อีกครั้ง ระหว่างนั้นก็ชำเลืองมองเขา“ข้ากับเขาก็มิได้สนิทสนมอันใด ไยต้องเสี่ยงชีวิตช่วยเขาด้วยเล่า?”ต้วนหลิงก้มมองน้ำไหลรินจากปลายนิ้วราวกับความรู้สึกที่กำลังจางหาย“เช่นนั้นก็ดี หวังว่าเจ้า……จะทำตามที่พูดไว้จริงๆ”หลินถิงลูบปลาตัวหนึ่งซึ่งลื่นและพลิ้วไหวอย่างจับตัวไม่ติด ในใจลังเลครู่หนึ่งก่อนเอ่ยถาม“หากท่านจับตัวคุณชายห้าแห่งสกุลเซี่ยมิได้ จะเป็นเช่นไร?”เขาเอียงหน้าเล็กน้อย มองเงาสะท้อนของนางในดวงตา “เจ้าคิดว่าข้าจะเป็นเช่นไรเล่า?”“องค์ฮ่องเต้จะทรงลงโทษท่านหรือไม่?”ต้วนหลิงแตะปลาที่ว่ายใต้มือของนาง ยิ้มบาง รอยยิ้มลุ่มลึกชวนให้หลงใหลโดยไม่รู้ตัว“ไยเล่า เจ้าเป็นห่วงว่าหากข้าถูกลงโทษ เจ้าจะช่วยให้จับเขาได้โดยเร็วหรือไร?”นางหัวเราะแห้งๆ พูดเสียงเบา “ข้าจะช่วยท่านได้อย่างไรเล่า ข้ามิได้มีความสามารถถึงเพียงนั้น”“เช่นนั้นหรือ?”แม้เขายิ้มอยู่ ทว่าแววตากลับมิได้ยิ้มตาม เขาเกือบจะบีบปลาตัวหนึ่งในมือให้ตาย แต่สุดท้ายก็ปล่อยมันให้ว่ายหนี แล้วจึงลุกขึ้นล้างมือหลินถิงโยนอาหารปลาที่เหลือทิ้งหมด ล้างมือด้วยน้ำสะอาด แล้วหยิบผ้าเช็ดมือออกมาจากแขนเสื้อ“ท่านเป็นองครักษ์เสื้อแพร ยังจับเขามิได้ แล้วข้าจะมีปัญญาอันใด……ย
