ังมิได้ตอบข้าเลยว่า องค์ฮ่องเต้จะลงโทษท่านหรือไม่”ขนตาของต้วนหลิงกระพือเบา “ไม่อาจรู้ได้ พระทัยองค์ฮ่องเต้ ใครบ้างจะคาดเดาได้ถูก กล่าวกันว่าใจของจักรพรรดินั้นยากแท้หยั่งถึง……ทว่าหากเซี่ยชิงเหอออกจากเมืองเมื่อใด ข้าย่อมจับเขาได้แน่นอน”ถ้อยคำนั้นทำให้หลินถิงรู้สึกไม่สู้ดี“เหตุใดถึงมั่นใจนักว่าเขาออกจากเมืองเมื่อใด ท่านจะจับได้ทันที?”เขาตอบช้าๆ “เพราะข้าได้สั่งทหารเฝ้าประตูเมืองไว้แล้ว บุรุษใดจะออกจากเมือง ต้องถูกตรวจใบหน้า ป้องกันการแปลงโฉม ส่วนสตรี แม้มิได้ตรวจทุกคน แต่หากสูงใกล้เคียงกับเซี่ยชิงเหอ ก็จะถูกควบคุมตัวไว้”เมื่อฟังจบ หลินถิงถึงกับปล่อยผ้าเช็ดมือหลุดจากมือโดยไม่ตั้งใจ ผ้าถูกลมพัดปลิว เขายื่นมือออกไปรับไว้ทันทีหลินถิงเงียบไปชั่วครู่ก่อนเอ่ย “อ้อ”นางรู้แล้ว-ต้วนหลิงกำลังปิดทางหนีของเซี่ยชิงเหอโดยสิ้นเชิง หากจะออกจากเมืองก็ยากดั่งเหยียบขึ้นฟ้า แต่จะอยู่ในเมืองไปตลอดก็ใช่เรื่อง แถมยังต้องคอยหลบหนีเหล่าองครักษ์เสื้อแพรตลอดเวลาต้วนหลิงส่งผ้าเช็ดมือคืนให้นาง“เซี่ยชิงเหอไม่มีวิชา ต่อให้เคยถูกทรมานหนักในคุกหลวง ก็ยังไม่ถูกจับ นั่นย่อมแสดงว่ามีผู้ช่วยเหลือเขาอยู่เบื้องหลัง”หลินถิงกำผ้าแน่น ก่อนจะคลายมืออย่างช้าๆ ทำสีหน้าปกติ “อาจเป็นเช่นนั้น”เขาก้าวเข้ามาเพียงก้าวเดียว แต่ยังคงเว้นระยะอย่างเหมาะสม“เจ้าคิดหรือไม่ ว่าผู้ช่วยเขาจะพาเขาออกนอกเมือง?”“ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร”ต้วนหลิงจ้องลึก
