้อแพร ต้องการดูหน้าเขาจริงๆ เจ้าจะยอมให้เขาถอดหน้ากากหรือไม่?”หลินถิงหันกลับไปมองเซี่ยชิงเหอแล้วพยักหน้าหนักแน่น “หากท่านยืนยันมาในฐานะนั้น ข้าย่อมรักษาคำพูด ข้าจะเป็นคนถอดหน้ากากของเขาให้ท่านด้วยมือของข้าเอง”นางวางเดิมพันกับความตาย เพื่อหาทางรอด ต้วนหลิงยกปิ่นในมือเข้าใกล้ปีกผีเสื้อบนมวยผมของหลินถิง แต่กลับยังมิได้เสียบลงไป“เจ้าจะเป็นคนถอดหน้ากากของเขาเอง?”หลินถิงกล่าวด้วยดวงตาแน่วแน่ “ใช่ ข้าจะเป็นคนถอดหน้ากากของเขาเอง”จินอันไจ้เพียงเงยหน้ามองลวดลายบนฝักดาบ ไม่มีวาจาใดร่วงจากปาก ราวกับยอมรับคำของหลินถิงโดยปริยายเงียบงันอยู่นานต้วนหลิงก็ปักปิ่นกลับเข้าไปในปีกผีเสื้อบนผมหลินถิงอีกครั้ง ครานี้ลึกกว่า แน่นหนากว่าเดิม ทว่าไม่เจ็บเลยแม้แต่น้อย เพราะเขาควบคุมแรงได้อย่างพอเหมาะ“วันนี้ ข้ามิได้มาในฐานะรองผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพร”ต้วนหลิงอาจรู้สึกว่าปิ่นทองที่ปักอยู่ด้านขวาของมวยผีเสื้อไม่สวยนัก จึงถอนมันออกมาแล้วเปลี่ยนไปปักทางด้านซ้าย ก่อนจะถอนออกอีกครั้ง แล้วเสียบใหม่ตรงมุมเฉียงเหนือมวยผีเสื้อ เขาทำเช่นนี้ต่อหน้าผู้อื่น ราวกับไม่เห็นว่านี่คือกิริยาที่สนิทสนมเกินควรจินอันไจ้แรกเริ่มเข้าใจว่าต้วนหลิงจะใช้ปิ่นทองสังหารผู้คน จึงลุกขึ้น แต่เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเพียงแค่ช่วยหลินถิงปักปิ่น ผิวหน้าภายใต้หน้ากากพลันเผยสีหน้าซับซ้อน ดาบที่ดึงออกเพียงครึ่งถูกสอดกลับเข้าเงียบๆ ไร้สุ้มเสียงเซี่ยชิงเ
