หอยืนอยู่ด้านหลังหลินถิง เขาเห็นชัดยิ่งกว่าจินอันไจ้ ระยะห่างของทั้งสองใกล้ชิดจนแทบจะแนบชิดแก้มเผยให้เห็นถึงความสนิทสนม เขาอดไม่ได้ที่จะสงสัย-ความสัมพันธ์ของทั้งสองนั้น แท้จริงคือสิ่งใด?แต่หลินถิงกลับคิดอีกทางหนึ่ง นางรู้สึกลังเลใจยิ่ง-ต้วนหลิงถือปิ่นทองมาเสียบผมนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า……หรือจะเป็นการเตือนว่า หากนางผิดพลาดเพียงก้าวเดียว เขาก็สามารถใช้ปิ่นทองเล่มนี้ ปักตายให้นางได้โดยง่าย?หลินถิงกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เอ่ยอย่างระมัดระวัง “ท่านบอกว่าวันนี้มิได้มาในฐานะขุนนางแห่งองครักษ์เสื้อแพร เช่นนั้นแล้ว…”เซี่ยชิงเหอได้ยินดังนั้นก็พลันเคร่งเครียดตามไปด้วย ขณะที่จินอันไจ้เผยสีหน้าซับซ้อนยิ่งกว่าเดิม เขาคลายมือจากดาบเหล็กในทันที แล้วยืนพิงชั้นหนังสือราวกับผู้ชมที่ไม่ทุกข์ไม่ร้อนต้วนหลิงย่อมรู้ว่าหลินถิงกำลังจะถามสิ่งใด “ในเมื่อไม่ใช่ในฐานะรองผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพร เช่นนั้นข้าย่อมต้องให้เกียรติสหายของเจ้า ใบหน้าของคุณชายเสิ่น ข้าจะไม่ดู”เขายอมยกเว้นให้จริงหรือ? หลินถิงถึงกับตะลึง นางเพียงอยากวัดดวงเท่านั้น…ไม่สิ ที่จริงแล้วเขามิได้ยกเว้นให้นาง แต่ให้เกียรติน้องสาวต้วนซินหนิงต่างหาก เพราะเขามาที่นี่ในฐานะพี่ชายของนางขณะหลินถิงกำลังคิดหาวิธีเชิญเขากลับไปโดยไม่ให้ดูน่าเกลียด เขากลับยังไม่จากไป ซ้ำยังเอื้อมมือมาจัดปิ่นทองในผมนางอีกเล็กน้อยกลิ่นหอมของไม้เฉินเซียงอันอบอุ่นและแฝงความรุกร
