กับอาหารตั้งอยู่ ยังไม่ได้แตะเลย เป็นพวกเจ้าทำไว้หรือ?”จินอันไจ้ได้ยินถึงกับกระตุกหางตาหลายครั้ง สีหน้าของหลินถิงก็ประหลาดเช่นกัน อ้ำอึ้งอยู่ครู่หนึ่งก่อนกล่าว“เป็นเพียงอาหารง่ายๆ คุณชายเสิ่นลงมือทำเอง ท่านต้วนคงไม่คุ้นลิ้น”“ไม่เป็นไร”หลินถิงเห็นว่าเขายอมไม่กดดันให้เซี่ยชิงเหอถอดหน้ากาก จึงคิดจะเปิดโอกาสให้อีกครั้ง “ท่านแน่ใจว่าจะทานหรือ?”ต้วนหลิงลูบปลายนิ้วที่เพิ่งแตะเส้นผมนาง หัวเราะเบาๆ “หรือคุณหนูเจ็ดเสียดาย ไม่อยากให้ข้ากินอาหารที่คุณชายเสิ่นทำ?”หลินถิงลอบมองเซี่ยชิงเหออย่างระแวดระวัง ต้วนหลิงจับได้ว่านางแอบมอง ก็หันไปมองเซี่ยชิงเหอบ้าง ไม่รู้กำลังคิดสิ่งใดอยู่นางรีบกล่าว “มิใช่เช่นนั้น เพียงแต่คิดว่าท่านอาจไม่ถูกปาก หากเช่นนั้นข้าจะพาท่านไปเลี้ยงที่โรงเตี๊ยมวันหลังแทน”สายตาเย็นเฉียบดุจศรของจินอันไจ้พุ่งมายังหลินถิงทันที-เจ้าจะเลี้ยงเขาที่โรงเตี๊ยมอีกแล้วหรือ?หลินถิงลอบส่งสายตาตอบกลับ-ข้าก็แค่จะตัดบทให้เขากลับไวๆ ทั้งเพื่อเจ้าด้วย ทั้งเพื่อตัวข้าเอง ข้ายังสงสารเงินในย่ามข้าอยู่เลยจินอันไจ้ตอบกลับด้วยแววตาเฉยชา-หึต้วนหลิงเห็นทั้งสองส่งสายตากัน ก็เอ่ยขึ้นตัดบท “ข้าไม่เรื่องมาก ขณะไปปฏิบัติภารกิจยังต้องกินเพียงหมั่นโถวกับผักดอง อาหารเช่นนี้กินได้อยู่แล้ว”หลินถิงคิดในใจ-อย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกันจินอันไจ้ใช้ปลายดาบแหวกม่านประตู “ในเมื่อท่านต้วนไม่รังเกียจ เช่นนั้นก็เชิญ”เซี่ยชิงเ
