อบ ไม่ใช่เพราะรู้สึกรังเกียจสิ่งที่จับต้องมาก่อนหน้านี้หรอก-เพราะมันทั้งสะอาดและไร้กลิ่น ทว่านางกลับรู้สึกแปลกประหลาดในใจ ล้างไปก็หวังให้ความรู้สึกแปลกนั้นจางหายจินอันไจ้ยืนรอด้านหลัง มองนางล้างมือซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนทนไม่ไหว “หลินเล่ออวิ๋น เจ้าเจตนาใช่หรือไม่? เจ้าจะใช้สะบ้าทั้งถุงหรืออย่างไร”“สุดท้ายแล้ว!” นางกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์เขากลอกตา “เจ้ามือเปื้อนมูลหรือไร ถึงล้างเสียหลายรอบนัก”นางถูฟองสบู่ในฝ่ามือ ล้างด้วยน้ำช้าๆ “เจ้าในฐานะอดีตองค์ชาย ยังจะพูดจาหยาบโลนปานนี้ได้อย่างไร ข้ามิได้เปื้อนมูล ข้าเพียงรักความสะอาดมิได้หรือ?”เขาทำสีหน้ารังเกียจ “รักความสะอาดงั้นหรือ? สมัยก่อนเจ้าแค่เอาน้ำล้างผ่านมือก็รีบกินข้าว บัดนี้กลับมาพร่ำเรื่องสะอาดสะอ้าน?”“คนเราย่อมเปลี่ยนแปลงได้ ข้าตอนนี้รักสะอาดแล้ว!”เขาเยาะเย้ย “ข้าว่ามิใช่เปื้อนสิ่งใดก็ไม่อาจบอกใครมากกว่า”“ไม่มี ข้าไม่เปื้อน เจ้านั่นแหละที่เปื้อน หากไม่รู้จะพูดอะไร ก็ควรนิ่งเสียจะดีกว่า วันหน้า…หากมีโอกาส ข้าจะหายามาวางยาพิษให้เจ้าพิการเสียเลย!”เซี่ยชิงเหอยืนอยู่ข้างหลังพวกเขา ฟังสองคนเถียงกันด้วยเรื่องมูล…จนอดอึ้งไม่ได้ สกุลเซี่ยเข้มงวดกวดขัน คำหยาบหยามเช่นนี้ย่อมหาฟังไม่ได้บ่อยนัก พอฟังเข้าจริงก็รู้สึกแปลกหูอยู่ไม่น้อยจินอันไจ้เห็นหลินถิงแอบจะล้างมืออีกรอบ ก็เร่งนาง “เจ้าล้างถึงแปดรอบแล้ว แม้แต่เปื้อนมูลก็คงสะอาดไปแล้วรีบเถิด อย่าให้คุณ
