กเขาเบนสายตาไปยังอ่างน้ำที่เต็มไปด้วยความขุ่น เอ่ยเสียงเรียบ “เจ้าจะกลับก็ไปเถิด”หลินถิงไม่รอช้า รีบวิ่งจากไปโดยไม่หันหลังกลับ วิ่งเร็วจนปิ่นปักผมที่ประดับทองกับมุกหลุดตกลงบนพรมโดยที่นางไม่รู้ตัวต้วนหลิงยืนนิ่งมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนก้มลงเก็บปิ่นปักผมชิ้นนั้นไว้ในมือ…เขากำมันแน่นจนปลายมุกและทองแทงเข้าเนื้อ เลือดซึมออกมาเปื้อนปิ่นปักผมจนกลายเป็นสีแดงฉาน***หลินถิงไม่กลับจวนนหลิน หากมุ่งหน้าไปยังหอหนังสือเพื่อสงบจิตใจ เมื่อเปิดประตูเข้าไป สิ่งแรกที่เห็นคือจินอันไจ้ เขากำลังป้อนอาหารให้สุนัขโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้า ราวกับรู้ดีว่าใครคือผู้มาหลินถิงหาที่นั่งแล้วนั่งลงมองเขาเลี้ยงสุนัข พลางพยายามเรียกสติให้กลับคืน เจ้าสุนัขดูไม่เป็นมิตรนัก มักแสดงท่าทีเย็นชา ทว่าขณะกินกลับดูเชื่องอย่างน่าประหลาดเมื่อมันกินเสร็จ จินอันไจ้จึงเงยหน้าขึ้นมองนาง “วันนี้เจ้ามาทำไมอีก? ปกติเวลาว่างเจ้ามักไม่มานี่ง่ายๆ”หลินถิงเชิดหน้า “ข้าก็เป็นเจ้าของที่นี่เช่นกัน ข้ามาเมื่อไหร่ก็ได้ อย่าว่าแต่มา ข้ายังสามารถอยู่กินที่นี่เลยด้วยซ้ำ!”เขาหัวเราะเบาๆ ปล่อยสุนัขให้กลับไปยังหลังเรือน “ตามใจเจ้า”นางไม่สนใจเขา หยิบไม้ขนไก่มาปัดหนังสือบนชั้น ทั้งที่ไม่มีฝุ่นเลยสักนิดเขาพิงผนัง หรี่ตามองนางที่มั่วซั่วทำความสะอาดราวกับต้องการไล่ความคิดออกไปจากหัวใจ นิ่งไปครู่หนึ่งจึงเอ่ย“หลินเล่ออวิ๋น”“อะไรอีกเล่า?” นางตอบโดยไม่หันกลับเขากลับไ
