ม่มองนาง “วันนี้เจ้าไปพบใครมา?”ได้ยินเช่นนั้น นางมือสั่นเล็กน้อย ก่อนหันหลังให้เขา “แล้วถ้าข้าไปพบใครเล่า มันเกี่ยวอันใดกับเจ้า?”นางคิดว่าเขาหมายถึงต้วนหลิง จึงไม่อยากพูดถึงทว่าเขากลับเอ่ยว่า “เจ้าพบองค์หญิงมิใช่หรือ? ซ้ำยังไปที่หอหมิงเยว่กับนาง”หลินถิงได้ยินแล้วโล่งใจเล็กน้อย “เจ้ารู้ได้อย่างไร?”“ข้ามีวิธีของข้าเอง” เขากล่าวพลางเช็ดดาบ “นางจะไม่มาหาเจ้าอีกแล้ว เจ้าวางใจได้”“เจ้าคือคนที่เขียนจดหมายถึงนางสินะ? เจ้านัดนาง?” นางถาม พลางหมุนไม้ขนไก่ในมือ“อืม”“เพราะนางพาข้าไปหอคณิกา?”“ไม่เพียงเท่านั้น บางเรื่อง…ควรต้องอธิบายให้ชัดเจน”เขาหันไปมองภาพเก่าบนผนังแล้วกล่าวเบาๆ “เจ้าจะเอาภาพน่าเกลียดของเจ้าลงเสียทีได้หรือไม่?”นางแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน พลางกวาดฝุ่นรอบๆ “เจ้าทำถูกแล้วล่ะ จะได้ไม่ต้องมีเรื่องเข้าใจผิด”เขามองมือนางที่แดงจัด “มือเจ้าทำไมแดงถึงเพียงนั้น?”นางเบือนหน้า หลบตา ก่อนยกแขนเสื้อบังฝ่ามือไว้ “โดนน้ำร้อนลวกน่ะ ไม่มีอันใดหรอก พรุ่งนี้ก็หายแล้ว”เขากวาดตามองอย่างไม่ใส่ใจนัก “น้ำร้อนลวกหรือ? ข้าว่ามันไม่เหมือน…ดูคล้ายถูกเสียดสีอยู่นานจนแดงช้ำขึ้นมามากกว่า”ไม่พูดยังดี พอพูดขึ้นมา ฝ่ามือของหลินถิงพลันชาวาบขึ้นมาอีกครั้ง คล้ายเจ้าสิ่งนั้นหวนกลับมาทิ่มแทงผิวเนื้อของนางอีกหน “ข้าบอกว่าโดนน้ำร้อนลวกก็คือโดนน้ำร้อนลวก เจ้าคิดว่าข้าจะโกหกเจ้าหรืออย่างไร?”จินอันไจ้ยักไหล่ ไม่ได้ใส่ใจนัก “ข้
