ายห้าสกุลเซี่ยหนีไป การตรวจตราขององครักษ์ก็ยิ่งถี่ขึ้น จากครึ่งเดือนครั้ง กลายเป็นทุกสองสามวันเป็นที่รู้กันทั่วเมืององค์หญิงผลักชายงามออก “ตรวจตราอะไรกันไม่รู้จักกาลเทศะ มาวันที่ข้ามาที่นี่เสียด้วย บอกให้พวกมันกลับไปให้มาตรวจวันหลัง”แม่เล้ากล่าวเบาๆ อย่างลำบากใจ “วันนี้คนที่มาตรวจคือท่านรองผู้บัญชาการต้วนเพคะ……”ต้วนหลิงหรือ? บังเอิญเกินไปแล้ว หลินถิงรู้สึกอยากหาที่หลบซ่อนทันทีองค์หญิงเห็นดังนั้นก็หัวเราะเบาๆ “เจ้ากลัวอะไรเล่า ก็แค่พวกองครักษ์ ไม่เกี่ยวกับเรื่องพวกเรามาซื้อชายงาม ให้เขาตรวจให้เสร็จ แล้วค่อยต่อ”ก็จริง……นางมิได้ทำผิดอันใด จะกลัวไปทำไม? แต่ก็ยังรู้สึกประหลาดๆ อยู่ดี ไม่นานนัก องครักษ์ก็มาถึงห้องพวกนาง ผู้ที่ก้าวเข้ามาก็คือต้วนหลิงนั่นเอง เขาสวมชุดยาวลายปลาบิน ดาบซิ่วซุนห้อยข้างเอว รูปโฉมงดงามแต่มิได้อ่อนแอ“องค์หญิง”องค์หญิงเคยพบเขาบ้าง จึงจำได้ “ท่านรองผู้บัญชาการต้วน”สายตาของเขาเหลือบไปเห็นหลินถิงที่เกือบนั่งหลบมุมอยู่ “คุณหนูเจ็ด”หลินถิงยิ้มแห้งๆ “ท่านรองผู้บัญชาการ”องค์หญิงมองสองคนสลับกันอย่างสนใจ “เจ้าสองคนรู้จักกัน?”หลินถิงรู้สึกกระดาก ไม่กล้าสบตาต้วนหลิง “หม่อมฉันเป็นสหายสนิทกับน้องสาวของเขา จึงเคยพบกันอยู่บ้าง”องค์หญิงกินองุ่นที่ชายงามป้อน “ที่แท้ก็มีสายสัมพันธ์เช่นนี้”แล้วพระองค์ก็เลือกชายงามสองคนหน้าตาดี ส่งให้ไปอยู่ข้างหลินถิง “ไปปรนนิบัตินางให้ดีชายงามทำตามค
