ำสั่ง ก้าวเข้ามาใกล้หลินถิง ท่าทางของต้วนหลิงยังคงสงบ หากมือกลับลูบผ่านด้ามดาบโดยไม่รู้ตัวหลินถิงเห็นดังนั้นรีบหาทางหลีกเลี่ยง “องค์หญิง หม่อมฉันนึกขึ้นได้ว่ามีเรื่องสำคัญอย่างยิ่งที่ต้องเรียนปรึกษากับท่านรองผู้บัญชาการ……หากมีคนอื่นอยู่คงไม่สะดวกนัก”จนถึงตอนนี้ หลินถิงพลันเข้าใจว่าเหตุใดองค์หญิงถึงดึงดันจะพานางมาที่นี่ให้ได้ เพราะอยากรู้ว่านางมีใจให้จินอันไจ้หรือไม่ หากให้พูดตรงๆ ว่าไม่ชอบ อีกฝ่ายก็คงไม่เชื่อ นางต้องหาทางหลีกเลี่ยงอย่างแนบเนียนองค์หญิงกวักมืออย่างเข้าใจ “หากไม่สะดวกต่อหน้าคนอื่น ก็ไปที่ห้องข้างๆ คุยให้เสร็จก่อนเถิด ข้ารอได้”หลินถิงจึงหันไปถามต้วนหลิง “ท่านรองผู้บัญชาการ จะว่าอย่างไรเจ้าคะ? ไม่กี่คำเท่านั้น ไม่เสียเวลาแน่”ต้วนหลิงปลายนิ้วกระตุกเล็กน้อย “ได้”องค์หญิงมองตามทั้งคู่ไป สีหน้าแฝงแววใคร่ครวญ แม้แต่ชายงามก็ถูกปล่อยปละ หลินถิงกับต้วนหลิงจึงก้าวออกไปยังห้องว่างด้านข้าง หลินถิงปิดประตูลง เดินเข้าหาอีกฝ่าย พลางครุ่นคิดว่าจะหลุดพ้นจากสถานการณ์นี้เช่นไรเขาปล่อยมือจากด้ามดาบ “คุณหนูเจ็ดต้องการพูดอะไร?”หลินถิงเห็นถ้วยชาบนโต๊ะ จึงรินชามอบให้ “ท่านตรวจการย่อมเหนื่อยนัก ดื่มชาสักหน่อยเถิด ข้าอยากถามว่าอาการบาดเจ็บของท่านดีขึ้นแล้วหรือยัง?”“หามิได้แล้ว ขอบคุณที่ห่วงใย” เขารับถ้วยจากนาง ดื่มคำหนึ่ง แล้วถามกลับ “คุณหนูเจ็ดมักมาที่นี่บ่อยหรือ?”“ไม่เลย!” นางรีบปฏิเสธทันที“
