งจึงค่อยๆ วางมือลง นางเพิ่งจะลดมือลง เขาก็หันกายมาอย่างสงบก้าวเข้าหานางช้าๆ ปลายแขนเสื้อแฝงเข็มเงินยาวบางหนึ่งเล่ม“น้องหลินเจ็ด” เขาเรียกนางเสียงราบเรียบสายตาหลินถิงฉายแววหลบเลี่ยง มือทั้งสองที่เกือบผลักเขาลงน้ำถูกซ่อนไว้ด้านหลัง นางรีบหันหลังวิ่งหนีไป“ท่านพี่รองต้วน ข้าคิดว่า……ซินหนิงคงตื่นแล้ว ข้าต้องกลับไปหาเขา พบกันใหม่ภายหน้าเถิด!”คราวต่อมาเมื่อพบกันอีก ก็ผ่านไปหลายปีแล้ว ครั้งนั้นเป็นคราที่หลินถิงมาเยือนจวนต้วนเป็นครั้งที่สอง ด้วยมุ่งหมายจะเอาใจต้วนซินหนิง นางจึงฝืนใจเล่นซ่อนหาซึ่งแสนน่าเบื่อ กระทั่งหลงเข้าไปยังเรือนลึกลับแห่งหนึ่งกลางลานเรือนนั้น มีเด็กหนุ่มผู้หนึ่งคุกเข่าอยู่ รูปร่างผอมเพรียว ใบหน้างดงามใต้แสงแดดแรงกล้า เหงื่อเปียกชุ่มชุดบางแนบเนื้อ หลินถิงยืนนิ่ง มองใบหน้าเขาเนิ่นนาน คิดในใจว่า-ต้วนหลิง พี่รองของต้วนซินหนิงนี่แลดูรูปงามขึ้นมากนัก รูปงามกว่าบรรดาบุตรหลานสกุลใหญ่แห่งเมืองหลวงเสียอีกแต่ว่า……ต่อให้เขารูปงามเพียงใด ก็ไม่คู่ควรแม้แต่จะเลียปลายเท้าของนาง นางจึงยืนจ้องเขาอีกสองสามอึดใจเหตุใดต้วนหลิงถึงถูกลงโทษ? ต้วนซินหนิงมักพูดให้ฟังว่าเขาเก่งกล้าปานใด ท่านพ่อท่านแม่ต่างฝากความหวังไว้ที่เขา แต่ไม่ว่าจะเป็นด้วยเหตุอันใด พอเห็นต้วนหลิงถูกลงโทษ หลินถิงก็รู้สึกสะใจ เหล่าผู้สูงศักดิ์เลิศล้ำจะอย่างไร ก็ยังต้องรับโทษเหมือนกับนาง หาได้แตกต่างอันใดหลินถิงเดินเข้าไปเอ่ยถาม
