“ท่านพี่รองต้วน เหตุใดจึงคุกเข่าอยู่ที่นี่เล่า?”เขาตอบเรียบง่าย “ถูกลงโทษ”“ถูกลงโทษหรือ?” นางตั้งใจยืนเบื้องหน้าเขาให้ดูราวกับเขากำลังคุกเข่าให้นาง “ท่านพี่ทำสิ่งใดผิดรึ?”เขาไม่ใส่ใจท่าทีของนาง “ทำผิดก็ต้องรับโทษ”ความจริงแล้ว ระหว่างการฝึกซ้อม ต้วนหลิงเกือบจะฆ่าคนตาย เพราะเขามีความรู้สึกตื่นเต้นเมื่อเห็นผู้อื่นบาดเจ็บ เลือดไหล ความลับนี้มีเพียงไม่กี่คนที่รู้ แม้แต่เฝิงฮูหยินก็ถูกท่านต้วนผู้เป็นสามีปิดบังหลินถิงไม่ใส่ใจรายละเอียด นางไปตักน้ำหนึ่งถ้วย แอบดื่มเองก่อนแล้วจึงยื่นให้เขา “อากาศร้อนนัก ดื่มสักหน่อยเถิด”ต้วนหลิงไม่ยื่นมือรับ“ขอบใจน้องหลินเจ็ด” เขากล่าว “ท่านพ่อสั่งให้ข้าคุกเข่าอยู่หนึ่งวันหนึ่งคืน ห้ามกิน ห้ามดื่ม”หลินถิงทำเป็นไม่ได้ยิน ยื่นมือป้อนน้ำให้เขา “ไม่ดื่มจะเป็นลมเอาได้ ดื่มสักนิดเถอะ เพียงอึกเดียวก็ยังดี”ต้วนหลิงเพิ่งถูกโบยหลัง คุกเข่ามาครึ่งวัน ทั้งยังไม่อาจใช้กำลังกับนาง จึงถูกนางบังคับให้ดื่มไปเล็กน้อย ที่เหลือก็หกใส่คอเสื้อเปียกชุ่ม สุดท้ายเขาเบือนหน้าไปหลบสีหน้าอ่อนโยนของเขาแปรเปลี่ยน เจือด้วยรังสีอำมหิต “น้องหลินเจ็ด”หลินถิงได้ดั่งใจ ค่อยๆ ถอนถ้วยน้ำออกอย่างไม่รีบร้อน ยื่นผ้าเช็ดหน้าให้เขา “ขอโทษนะ ข้าแค่อยากป้อนท่านเท่านั้น” ผู้สูงศักดิ์เช่นเขา คู่ควรแก่การดื่มแต่น้ำเหลือของนางเท่านั้น วันหน้า……นางจะเหยียบเขาไว้ใต้เท้าให้สาสมแต่ในขณะนั้นเอง แผ่นหลังที่ถูก
