มนุษย์เข้าแล้ว “ท่านต้วนท่าน……ท่านไม่เป็นอะไรนะ?”ร่างส่วนใหญ่อยู่ในน้ำ ต้วนหลิงตอบกลับมา “เจ้ามาทำไม?”“ข้าเห็นว่าครึ่งชั่วยามแล้วท่านยังไม่กลับมา ก็เลยมาตาม ตอนนี้รู้สึกดีขึ้นหรือยัง?”เขานิ่งไปครู่หนึ่ง “ยังไม่ได้ผล”หลินถิงเห็นว่าเขาปลอดภัยแล้วก็ค่อยโล่งใจ “งั้นท่านก็แช่ต่ออีกหน่อย ข้ามาแล้วก็จะรออยู่ตรงนี้ ไม่รบกวนท่านหรอก” ยังไงเขาก็ไม่ได้เปลื้องผ้า นางไม่มองก็ได้จากท่าทีของนาง หากไม่เห็นว่าเขาปลอดภัยดี นางไม่มีทางจากไปแน่ ต้วนหลิงกดมือทับบาดแผล บีบคั้นความปรารถนาไว้ในใจ “คุณหนูเจ็ด มือของเจ้ากำอะไรอยู่?”หลินถิงก้มมอง นางยังคงถือไม้ท่อนหนึ่งกับยานอนหลับเอาไว้ ลืมปล่อยเสียสนิท จึงยื่นให้ดู “ไม้……กับยานอนหลับ แต่ท่านอย่าเข้าใจผิดนะ”“ข้าไม่เข้าใจผิด” เขากระดิกนิ้วเพียงเล็กน้อย ยานอนหลับก็ปลิวเข้าใส่หน้านางหลินถิงมิได้ตั้งใจระวังเขาอยู่แล้ว คิดไม่ถึงว่าเขาจะทำเช่นนี้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตะลึง ก่อนจะเรียกชื่อเขาเสียงสั่น “ต้วนหลิง ท่าน……”ยังไม่ทันจบประโยค ร่างของนางก็ล้มลง ต้วนหลิงกลับลงไปในน้ำอีกครั้ง ต่อสู้กับความต้องการที่แทบล้นทะลักก่อนหน้านี้เขาเคยพยายามระงับอาการด้วยมือข้างที่ยังไม่บาดเจ็บ ทว่าก็ไม่สำเร็จ ตอนนี้ทำได้เพียงพึ่งพาความอดทนส่วนหลินถิงที่ถูกเขาใช้ยาใส่จนสลบไป……ก็เหมือนได้หลับฝัน และฝันถึงเรื่องราวในอดีต เมื่ออายุได้เพียงสี่ขวบหลินถิงน้อยก็รู้จักกับต้วนซินหนิงแล้ว และด
