ไห้ไม่ยอมกินไม่ยอมนอนก่อนหลินถิงจะมาที่จวนต้วน นายท่านสาม-หลินซานเย่-กำชับนางหนักหนาให้ดูแลต้วนซินหนิงอย่างดี ต้องทำทุกอย่างให้นางพึงใจ บัดนี้ประโยชน์เดียวของหลินถิงก็คือทำให้ต้วนซินหนิงมีความสุขหลินถิงแค่นหัวเราะในใจต่อคำสั่งนั้น แต่กลับแสร้งรับปากอย่างเชื่อฟัง นางรู้ดี หากขัดใจหลินซานเย่เมื่อไรโทษทัณฑ์ก็จะตามมาไม่ช้า วันหนึ่งเมื่อต้วนซินหนิงมาเยือนจวนหลิน แล้วให้นางกินขนมเส้นไหมทองคำ นางไม่อยากกินจึงปฏิเสธ ผลคือถูกหลินซานเย่ตบหน้าจนปากแตก บวมอยู่หลายวันหลินซานเย่รอจนต้วนซินหนิงกลับก่อน จึงค่อยลงโทษหลินถิงลับหลัง ต้วนซินหนิงไม่รู้เรื่อง แต่หลินถิงก็เกลียดนางอยู่ดีเมื่อเวลาผ่านไป หลินถิงก็เข้าใจสัจธรรมข้อหนึ่ง-หากไม่อยากถูกทำร้าย ก็ต้องรู้จักเสแสร้ง เพื่อวันหนึ่งจะได้ครอบครองอำนาจสูงสุด และเหยียบพวกที่เคยดูแคลนไว้ใต้ฝ่าเท้า รวมถึงต้วนซินหนิงด้วยวันนี้เป็นวันที่สามหลังพิธีศพของต้วนหลี่เซิง หลินถิงกล่อมให้ต้วนซินหนิงหลับแล้ว นางเองก็เอนกายนอนอย่างสบายบนเตียงนุ่มหอมที่อบด้วยเครื่องหอมชั้นดี จินตนาการว่าตนเองคือคุณหนูแห่งสกุลสูงศักดิ์ผู้ได้รับความรักใคร่เอ็นดูต้วนซินหนิงหลับสนิท แม้หลินถิงจะพลิกตัวไปมา นางก็ไม่ตื่น พลิกตัวไปมาก็รู้สึกเบื่อ หลินถิงลุกขึ้นนั่ง มองต้วนซินหนิงครู่หนึ่งก่อนจะกระโดดลงจากเตียง เดินดูรอบห้อง บ่าวไพร่ที่รับใช้ต้วนซินหนิงล้วนรออยู่ด้านนอก ภายในมีเพียงเด็กหญิงสอง
