คน นางจึงกล้าสำรวจโดยไม่หวั่นเกรงแสงแดดลอดผ่านม่านโปร่งสีเขียวอ่อน ทาบลงบนผ้านวมไหมลายดอกไม้ เตียงไม้จันทน์สลักลวดลายงดงาม โต๊ะเครื่องแป้งใกล้หน้าต่างวางเครื่องประดับล้ำค่ามากมาย-กำไลทองลายดอกไม้ปัก หวีทองลายดอกโบตั๋น ปิ่นผีเสื้อทองคำสวยจนแทบลายตาข้างโต๊ะเครื่องแป้งเป็นโต๊ะหินอ่อนฝังไม้หอม ตำราเก่า กระบะหมึกหายาก ภาพแขวนบนผนังขาวนวลล้วนเป็นผลงานของจิตรกรชื่อดัง มุมห้องมีฉินโบราณราคาแพง แม้หลินถิงจะดูไม่ออกว่าของพวกนี้ดีเพียงใด แต่ก็รู้ว่ามันดีมากดีมาก……แต่ไม่ใช่ของนาง หลินถิงเบือนหน้าหนี เดินออกจากห้องด้านใน แจ้งกับบ่าวไพร่ว่าต้วนซินหนิงหลับแล้ว ตนอยากออกไปเดินเล่น บ่าวทั้งหลายก็ไม่กล้าห้าม เพราะรู้ดีว่านางคือแขกสำคัญเมื่อนางออกไป นางก็เด็ดดอกไม้สวยๆ หลายดอกจากสวนหลังเรือน บดกลีบมันให้แหลก แล้วโปรยลงในสระเล็กเบื้องหน้า ขณะที่โปรยกลีบดอกไม้อยู่นั้น นางก็พลันเห็นว่ามีคนอยู่ในศาลาริมน้ำ จึงหยุดมือในทันทีนางมองไปยังศาลา เห็นเด็กชายผู้หนึ่งนั่งอยู่ เขาสวมชุดไว้ทุกข์ ใบหน้ายังไม่โตเต็มวัย แต่ก็หล่อเหลาราวกับตุ๊กตาดินเผา มีริมฝีปากแดงเรื่อ ฟันขาวราวไข่มุก หน้าตาดุจเทพบนสวรรค์ มิใช่ผู้คนในโลกมนุษย์หลินถิงจำได้เขาคือพี่ชายคนรองของต้วนซินหนิง-ต้วนหลิง เด็กชายผู้ชอบอ่านหนังสือ อายุห่างจากนางสี่ปี ปีนี้เพิ่งจะครบเก้าขวบ หลินถิงไม่แน่ใจว่าเขาเห็นนางทารุณดอกไม้หรือไม่ จึงตะโกนเรียก“ท่านพี่รองต้ว
