ล้วที่มิใช่คนธรรมดา เพียงแค่วิธีการทรมานและสังหารก็มีนับร้อยพันหลินถิงมองดูร่างไร้ชีวิตที่ถูกชำแหละเป็นชิ้นๆ โดยรอบ อดไม่ได้ที่จะสำรอกแห้งๆ ออกมาหลายครั้ง ศพธรรมดานางยังพอดูได้ แต่ศพที่ถูกหั่นแยกออกเป็นชิ้นๆ นี่ มันมากเกินไป เพราะท้องว่างเปล่านางจึงได้แต่อ้วกแห้ง ไม่มีอะไรให้อาเจียนออกมาต้วนหลิงชินกับเรื่องพวกนี้ได้อย่างไรกัน? หรือว่านี่คือวิชาพื้นฐานขององครักษ์เสื้อแพร? อยู่มานานจนชินเสียแล้วกระมัง?ท่ามกลางบรรยากาศเงียบงันในภูเขา เสียงอาเจียนของหลินถิงดังชัดเจน ต้วนหลิงที่กำลังเดินเข้ามาหาหลินถิงก็หยุดยืนอยู่ที่เดิม ก้มลงมองมือเปื้อนเลือดของตน แล้วราวกับสั่งด้วยสัญชาตญาณ เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับเลือดออก ก่อนจะก้าวเดินต่อไป เขามีใบหน้าหล่อเหลาสงบเสงี่ยม ราวสุภาพบุรุษผู้เคร่งขรึม “คุณหนูเจ็ด”หลินถิงพยุงต้นไม้ข้างกาย นั่งยองอยู่กับพื้น เงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาพราวระยับ “ท่านต้วน” นางรู้ดีว่าเขาจำต้องฆ่าคนพวกนั้น หากไม่ฆ่าก็ต้องตายเสียเอง แต่เขาจะลงมือฆ่าคนให้เบากว่านี้สักนิดไม่ได้เลยหรือ? อย่ารุนแรงนักเลยหลินถิงพยายามปลอบใจตนเองให้คิดเสียว่าเขาเหมือนแพทย์นิติเวชในยุคปัจจุบัน ตั้งแต่นางทะลุมิติมา นางก็ค่อยๆ พัฒนาความสามารถในการรับมือกับสิ่งต่างๆ ได้มากขึ้นต้วนหลิงยื่นมือมาให้ ดูท่าทางเหมือนจะช่วยนางลุกขึ้น แต่กลับเป็นการยื่นมือค้างไว้เพียงครึ่ง หลินถิงใช้เวลาคิดเล็กน้อยจึงเข้าใจว่าเ
