ขาไม่ได้จะจับมือ แต่จะให้จับข้อมือของเขาแทน นางกระพริบตา ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอื้อมมือไปจับข้อมือที่เรียวยาวของเขาทันทีที่หลินถิงจับข้อมือต้วนหลิง ปลายนิ้วของเขาก็สั่นไหวเล็กน้อย แทบมองไม่เห็น พร้อมกับความรู้สึกประหลาดบางอย่างค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจ ลามเลื้อยไปใต้ผิวหนังที่เปื้อนเลือด ความรู้สึกนี้แปลกเกินไป……จนเขาเองก็ไม่อาจนิยามได้เมื่อหลินถิงลุกขึ้นยืน นางก็ปล่อยมือจากเขา เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว ไม่มีทางถอยอีกต่อไป นางและเขาก็ไม่ต่างจากตั๊กแตนที่ถูกร้อยด้วยเชือกเส้นเดียวกัน แม้นนางคืนนี้จะไม่ได้ฆ่าใครด้วยมือตัวเอง แต่ก็คงหลีกไม่พ้นความเกี่ยวข้องใครใช้ให้เจ้าเหลียงอ๋องต้องมาตายต่อหน้าต่อตานาง แถมก่อนตายยังถูกนางเตะเข้าไปอีกหนึ่งที แต่พูดก็พูดเถอะเหลียงอ๋องผู้นี้ตายไปก็ไม่เสียของ ในยามมีชีวิตก็อาศัยอำนาจเชื้อพระวงศ์ ได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้ หยิ่งผยองลำพองตน ใช้อำนาจบาตรใหญ่ ฆ่าฟันราษฎรไปไม่น้อยทว่าก็เพราะคนที่ตายไปคือเหลียงอ๋อง ความลำบากของพวกเขาจึงเพิ่มขึ้นมากนัก หากเรื่องถึงหูของราชสำนักฮ่องเต้ไม่มีทางนิ่งเฉย ต้องมีการสืบสวนหาตัวผู้ที่บังอาจวางแผนลอบสังหารพระโอรสแน่นอนหลินถิงพยายามตั้งสติ “ท่านต้วน เหลียงอ๋องเขา……”ต้วนหลิงก้มหน้า กดมือลงบนข้อมือที่นางเพิ่งสัมผัส ก่อนจะยกมือขึ้นผูกสายรัดข้อมือที่หลุดหลวมอย่างใจเย็น น้ำเสียงอ่อนโยน “ก็แค่โจรภูเขาผู้หนึ่ง คุณหนูเจ็ดไม่ต้องตกใจ
