”“โจรภูเขา?” หลินถิงเลิกคิ้ว สงสัยว่านางได้ยินผิดก่อนหน้านี้ตอนเหลียงอ๋องตะโกนถามเขาว่าจะฆ่าองค์ชายหรือไม่ เขาก็เอ่ยถึงโจรภูเขา นางนึกว่าเขาแค่พูดหลอกเพื่อให้เหลียงอ๋องรู้ว่าตนไม่มีทางรอดแล้ว คิดไม่ถึงว่าเขาจะเอาจริงถึงเพียงนี้ต้วนหลิงเอ่ยเบาๆ “มิใช่หรือ?”หลินถิงก็เข้าใจทันที ดวงตาเบิกกว้างแล้วโกหกทันทีโดยไม่กระพริบตา “ใช่ โจรภูเขานั่นแหละ! พวกมันช่างเหิมเกริม กล้าคิดร้ายต่อท่านรองผู้บัญชาการ เคราะห์ดีที่ท่านฆ่าพวกมันหมดแล้ว”เหลียงอ๋องไม่ใช่โจรภูเขาก็ต้องเป็นโจรภูเขา หากตายวันนี้เป็นโจรภูเขา พวกเขายังมีโอกาสรอด แต่หากเป็นเหลียงอ๋องจริงๆ ก็อย่าหวังว่าจะมีชีวิต เพราะโลกนี้เคารพเพียงผู้เดียว-ฮ่องเต้ พวกเขาไม่อาจล้มล้างราชอำนาจได้นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนกล่าวต่อ “ข้ามีเรื่องหนึ่งจะบอกท่าน ข้าทำสัญลักษณ์ไว้ก่อนขึ้นเขา แล้วยังส่งคนไปที่กรมเหนือ ขอให้องครักษ์เสื้อแพรมาช่วย หากพวกเขาตามรอยขึ้นมาแล้วเห็นศพเหลียงอ๋อง…”ต้วนหลิงกล่าวเสียงเรียบ “ไม่เป็นไร พวกเขาจะไม่เห็น” เขาเงยหน้าขึ้น “ขออภัย ที่ข้าพาให้คุณหนูเจ็ดต้องมาเดือดร้อน”หลินถิงตอบ “ข้าเป็นคนตัดสินใจช่วยท่านเอง จะเรียกว่าเดือดร้อนได้อย่างไร”แต่ครั้งหน้า……ช่วยบอกกันสักคำว่าเจ้ากำลังวางแผน ไม่ใช่ปล่อยให้นางวิ่งทั้งวัน แถมยังต้องมาดูภาพสังหารนองเลือดอีก หากรู้ก่อน นางคงอยู่บ้านดื่มน้ำบ๊วยเย็นๆ กินแตงโมดีกว่าต้วนหลิงยังคงก้มหน้า ผูกสา
