ัว “หลินเล่ออวิ๋น เจ้าเมาแล้วหรือไร เหม่อลอยอยู่ทำไม?”หลินถิงเช็ดหยดเหล้าที่มุมปาก ยิ้มบางกล่าวกับต้วนหลิงว่า “ขออภัย ข้าเสียมารยาทแล้ว”ต้วนหลิงยกจอกขึ้นดื่มอีกจอก ตอบอย่างสุขุมว่า “ไม่เป็นไร เรื่องเสียมารยาทยิ่งกว่านี้เจ้าก็เคยทำมาแล้ว ข้าชินเสียแล้ว”หลินถิงจนคำจะตอบ เขาพูดถูก-นางเคยทำเรื่องเสียมารยาทยิ่งกว่าการไอระหว่างมื้ออาหารเสียอีก……ไม่ใช่แค่จุมพิตเขา แต่ยังจุมพิตหลายครั้งด้วย……ที่เขายังไม่ลงมือฆ่า นับว่า “เมตตาเป็นล้นพ้น” แล้วนางเชื่อมั่นในหลัก “หากข้าไม่เขิน คนที่เขินก็คือเจ้าเอง” จึงแสร้งทำเป็นสงบเยือกเย็น จินอันไจ้มุมปากกระตุกเขามองหลินถิงใหม่ด้วยสายตาเปลี่ยนไป ทว่าในใจก็อดนึกไม่ได้ว่า-ชายผู้เลือดเย็นเช่นต้วนหลิง ยังปล่อยให้นางล่วงเกินถึงเพียงนี้แล้วไม่ฆ่าทิ้ง คิดอย่างไรกันแน่?เหล่าจอมยุทธ์มักกล่าวว่า……องครักษ์เสื้อแพรล้วนแต่โหดเหี้ยม เย็นชา และต้วนหลิงก็เป็นหนึ่งในผู้บัญชาการระดับสูง จะมีเมตตาอะไร?แม้ภายนอกเขาจะสงบนิ่ง เยือกเย็น สุภาพอ่อนโยน แต่ภายในคือมีดคมที่พร้อมเฉือนทุกสิ่ง หากเขาไม่ลงมือฆ่าหลินถิงหลังถูกนางลวนลามซ้ำแล้วซ้ำเล่า เป็นเพราะเขาคิดจะลงโทษนางด้วยวิธีทรมานยิ่งกว่าความตาย หรือว่า……หรือว่าเขาเผลอใจให้แล้วโดยไม่รู้ตัว?จินอันไจ้คิดว่า-คงไม่ใช่ดอก……ยิ่งเป็นผู้บัญชาการใหญ่ขององครักษ์เสื้อแพร ยิ่งต้องไม่มีใจรัก มิฉะนั้นย่อมมีจุดอ่อน เมื่อมีจุดอ่อนย่อมตายเร็ว……เขาไ
