เหมืองเถื่อนนั้นร้ายแรงยิ่งนัก ขอฝ่าบาททรงโปรดสอบสวนและลงทัณฑ์อย่างเด็ดขาดด้วยเถิด”แต่สุดท้ายฮ่องเต้หาได้ตรัสอันใดนัก เพียงมีรับสั่งให้ผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพร และต้วนหลิงอยู่สนทนาเป็นการส่วนพระองค์ เมื่อออกจากวังอีกครั้งก็เป็นยามเที่ยงแล้ว***ในเวลาหลังเที่ยงไม่นาน หลินถิงเพิ่งอ่านบัญชีร้านผ้าเสร็จ ก็ก้มหน้าวาดวงกลมลงบนโต๊ะอย่างเหม่อลอย กิจการร้านผ้าตกต่ำลงทุกวัน วันนี้แทบไม่มีลูกค้า ลูกจ้างไม่มีงานทำถึงกับต้องไล่แมลงวัน ส่วนเถ้าแก่ก็เอาแต่ชี้นิ้วให้ลูกจ้าง“ตรงนั้นๆ ทางซ้ายไม่ใช่ขวา เจ้าหัวทื่อ!”เถาจูเองก็หมดสิ้นธุระ มองพวกเขาไล่แมลงวันอย่างเบื่อหน่าย พื้นถูแล้ว ฝุ่นก็ปัดแล้ว ไม่มีงานอันใดจะทำอีกหลินถิงตัดสินใจให้หยุดงานครึ่งวัน ไหนๆ ก็ไม่มีลูกค้า จะให้นั่งเปล่าก็เสียเวลา แต่ไม่นานนัก ขอทานที่เถาจูส่งไปสืบความเคลื่อนไหวของต้วนหลิงก็กลับมาแม้ขอทานจะเป็นชนชั้นต่ำในเมืองหลวง ทว่าเรื่องข่าวสารกลับรู้มากกว่าคนทั่วไป เพราะพวกเขากระจายตัวอยู่ทั่วทั้งเมือง ไม่มีที่ใดที่เข้าไม่ถึงเถาจูได้รับข่าวแล้วมอบเงินสิบอีแปะให้ แล้วจึงตรงไปแจ้งหลินถิงที่กำลังตรวจสอบผ้าคงเหลืออยู่ด้านหลังร้าน“คุณหนูเจ็ดเจ้าคะ ท่านต้วนกำลังจะออกจากเมืองอีกแล้วเจ้าค่ะ”“เขาจะออกจากเมืองอีกแล้วหรือ?” หลินถิงลืมไปเลยว่าตนกำลังนับผ้าอยู่ถึงไหนก็นั่นน่ะสิ ต้วนหลิงเป็นถึงรองผู้บัญชาการแห่งองครักษ์เสื้อแพร การเดินทางไปปฏิบัต
