ม่รู้ได้? เขาอาจจะเข้าใจผิดไปใหญ่ คิดว่านางตั้งใจจองห้องนี้เพื่อมีสัมพันธ์กับเขาหลังจากขโมยจูบ…หลินถิงเดินมาหยุดหน้าเขา โบกมือน้อยๆ เรียก “ท่านต้วน”จินอันไจ้ที่ยืนเคียงข้าง สวมหน้ากากไว้เช่นเดิม กล่าวเสียงสงบ “ท่านต้วน”ต้วนหลิงเก็บไม้กวนเครื่องหอม วางฝาครอบลงบนกระถาง ยิ้มอ่อน “พวกท่านมาแล้ว ข้าก็คิดไว้อยู่แล้วว่าคุณหนูเจ็ดต้องห่วงคุณชายจิน เลยตามมาด้วย……หรือเจ้าคิดว่าข้าจะทำร้ายเขา?”หลินถิงไม่มีทางตอบรับ นั่นเท่ากับขุดหลุมฝังตัวเอง “มิใช่ดอก จินอันไจ้เป็นคนในยุทธภพ ไม่ค่อยรู้มารยาทของสกุลใหญ่โต ข้ากลัวเขาจะเผลอล่วงเกินท่าน”ต้วนหลิงทวนคำเบาๆ “ไม่ค่อยรู้มารยาทของสกุลใหญ่โต…”จินอันไจ้เสริมขึ้นทันที “นางพูดถูก ข้าเป็นเพียงคนในยุทธภพ ไม่สันทัดเรื่องพิธีรีตอง เกรงว่าจะล่วงเกินท่านต้วนเข้า”บรรยากาศในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมจากกำยาน ต้วนหลิงผายมือหลีกจากกระถาง เชิญพวกเขานั่งลงตรงโต๊ะที่วางกับข้าวไว้แน่นขนัด ดวงตายังแฝงรอยยิ้มอยู่ “มิเป็นไรหรอก คนในยุทธภพย่อมไม่ถือตัว ข้าก็มิได้ถือสาหาความเชิญนั่งตามสบาย”หลินถิงพยักหน้ารับ นั่งลงฝั่งตรงข้ามต้วนหลิง ข้างๆ กับจินอันไจ้ ต้วนหลิงยกเหย้าเทสุราให้ทั้งสองอย่างละมุนก่อนเลื่อนถ้วยไปให้ “นี่คือสุราชิวลู่ไป๋ ลองลิ้มชิมกันดู”หลินถิงรีบลุกขึ้น ยื่นมือไปรับเหย้า “จะให้ท่านต้องลำบากรินให้เราได้อย่างไร ขอรับหน้าที่แทนเถิดเจ้าค่ะ เดี๋ยวข้าจะรินให้เอง”ทว่าขณะ
