งสามารถเลือกห้องนี้ได้โดยไม่รู้สึกอะไร ก็อาจแปลว่าเขาไม่ได้ใส่ใจเรื่องที่นางเคยขโมยจูบเขาอีกแล้ว อีกทั้งห้องนี้เป็นต้วนหลิงเป็นผู้จองไว้ ตัวนางในฐานะแขก จะมีสิทธิ์ไปเปลี่ยนห้องได้อย่างไร นั่นถือว่าไร้มารยาทยิ่งเมื่อคิดได้ดังนี้ นางจึงมองสำรวจภายในห้อง ของตกแต่งภายในห้องแทบไม่เปลี่ยนแปลงจากเดือนก่อน โต๊ะน้ำชาไม้หอม แจกันหยกเขียว ภายในมีดอกไม้สดชูช่ออย่างงดงาม ที่มุมด้านล่างขวามีโต๊ะเตี้ยวางกระถางกำยานขนาดเล็กต้วนหลิงมาถึงก่อนพวกนาง บัดนี้นั่งอยู่ตรงหน้ากระถางกำยาน ท่าทีสบายๆ แต่แฝงความสูงศักดิ์ มือหนึ่งถือฝาปิดกระถาง อีกมือใส่เครื่องหอมลงไป แล้วใช้ไม้บางกวนเบาๆ ไม่นานควันหอมจึงลอยออกมาจางๆม่านควันกำยานพลิ้วพร่าง ทำให้ใบหน้าของเขาแลดูคล้ายเทพเจ้าที่ชาวบ้านสักการะบูชา ทว่าภายใต้ผิวเผินเช่นเทพเจ้า บุรุษผู้นี้มือเปื้อนโลหิตนับไม่ถ้วน จิตใจไม่อาจเข้าถึงอารมณ์ของสามัญชน มิอาจเป็นเทพผู้เปี่ยมเมตตาได้เลยหลินถิงละสายตาจากเขา พลันหันไปมองม่านโปร่งทางทิศตะวันออกโดยไม่รู้ตัว – นางหวังว่าเขาจะยังไม่ทันเห็นเตียงในม่านนั้น ที่แขวนกระดิ่งไว้และปูด้วยผ้าห่มลายนกยวนยางสำหรับคู่รัก คาดว่าเขาคงยังไม่เห็น ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่เลือกห้องนี้เป็นที่นัดหมายแน่นอนนางลอบถอนใจ – เพราะหากต้วนหลิงถามถึงเหตุผลที่ตนเลือกห้องนี้ในวันนั้น นางไม่รู้จะตอบอย่างไร จะบอกว่าไม่รู้? วันนั้นนางยังขโมยจูบเขา จะมีใครเชื่อว่านางไ
