เข้าสู่หอหนานซานเพียงคราเดียว ภาพความหลังหลายอย่างพลันพรั่งพรูเข้ามาในห้วงความคิดของนางจนเกือบจะหันหลังกลับไปเสียให้ได้เถ้าแก่ร้านจำหลินถิงได้ จึงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “คุณหนู ท่านมาอีกแล้วหรือขอรับ”หลินถิงแค่นเสียง “เฮอะ”นับแต่วันนั้นมา หลินถิงก็ผูกใจเจ็บกับเถ้าแก่ผู้นี้ ไม่ใช่ใครที่ไหน หากไม่ใช่เขาที่คิดจะโก่งราคากับนาง หลินถิงเป็นคนประเภทที่รับไม่ได้ที่สุดเวลามีผู้ใดคิดจะฉวยเงินจากนางจินอันไจ้เหลือบมองนางด้วยแววตาเจือความล้อเลียน ดูราวกับจะพูดว่า “ข้าอยู่ด้วยตั้งนานไม่เคยได้มากินที่หอหนานซานสักครา ไฉนเจ้าถึงพาท่านต้วนหลิงมาบ่อยนัก เจ้าให้ความสำคัญกับบุรุษมากกว่าสหายจริงๆ”หลินถิงไม่อยากเอ่ยวาจา จินอันไจ้หันไปสั่งกับเถ้าแก่ “ขอรบกวนนำทางพวกเราไปหาท่านต้วนหลิงด้วย”เถ้าแก่พยักหน้า เข้าใจทันทีว่าหมายถึงผู้ใด เขาเปิดรายชื่อดูครู่หนึ่ง แล้วเรียกเด็กในร้านให้พาแขกทั้งสองไปยังห้องรับรองชั้นสาม “นำท่านทั้งสองไปยังห้องที่ท่านต้วนหลิงจองไว้”เมื่อขึ้นมาถึงห้องชั้นสาม หลินถิงก็ยิ่งอยากหันหลังกลับไปมากกว่าเดิม – เหตุใดถึงบังเอิญเช่นนี้ ห้องที่ต้วนหลิงจองไว้กลับเป็นห้องเดียวกับที่นางเคยขโมยจูบเขาเมื่อครั้งก่อนก่อนเข้าห้อง จินอันไจ้สังเกตเห็นนางผิดปกติเล็กน้อย “เจ้าเป็นอะไรไป?”“ไม่มีอะไร”หลินถิงก้าวเข้าสู่ห้องพร้อมครุ่นคิดอยู่ในใจ ว่าควรจะขอให้ต้วนหลิงเปลี่ยนห้องดีหรือไม่ – แต่เมื่อคิดอีกที หากต้วนหลิ
