้หมายความว่าข้าจะกลับด้วย ข้าจะอยู่ที่นี่ เจ้ากลับก่อนเถิด” หลินถิงมีธุระจะไปยังหอหนังสือ เพื่อปรึกษาเรื่องต้วนหลิงกับจินอันไจ้เถาจูหน้าหงอย “คุณหนูเจ็ด ท่านจะทอดทิ้งบ่าวอีกแล้วหรือ…”หลินถิงหยิกแก้มนางเบาๆ “เรียกว่าอะไร ทอดทิ้ง? พูดจาเสียหูนัก ข้าเพียงให้เจ้ากลับจวนก่อนเท่านั้น สมัยก่อนมิใช่ก็เคยเป็นเช่นนี้?”“ก็เพราะว่าเป็นเช่นนี้บ่อยๆ นี่แหละ บ่าวจึงว่าอีกแล้วยังไงเล่า” เถาจูจับชายแขนเสื้อของหลินถิง “ท่านแน่ใจหรือว่าจะไม่พาบ่าวไปด้วย? หากเกิดอันตราย บ่าวจะได้ปกป้องท่านอย่างไรเจ้าคะ…”“เจ้าคิดว่าข้าต้องให้เจ้าปกป้องหรือ? ดูข้าเหมือนคนที่ต้องให้เจ้าปกป้องอย่างนั้นรึ?”เถาจูทำหน้ามู่ทู่ ยอมรับตามตรงว่า “ดูแล้ว……เหมือนไม่ต้องเลยเจ้าค่ะ” – คุณหนูเจ็ดทั้งแกร่งทั้งเก่ง เช่นนี้จะต้องให้นางปกป้องอะไรอีก กลับกัน นางต่างหากที่ควรได้รับการปกป้องจากคุณหนูเจ็ดเสียมากกว่าหลินถิงเดินกลับไปยังโต๊ะคิดเงิน หยิบสมุดบัญชีที่ยังอ่านไม่จบขึ้นมา “งั้นก็พอแล้วล่ะ ว่าแต่……เมื่อครู่เจ้าจดอะไร ข้าเห็นเจ้าตั้งใจเขียนเสียยิ่งนัก เอามาให้ข้าดูหน่อย”“แค่ขีดๆ เขียนๆ เล่นไปเช่นนั้นเองเจ้าค่ะ ไม่มีอะไรสำคัญ” เถาจูรีบซ่อนกระดาษใบนั้นไว้หลินถิงยังมีธุระ ไม่ได้เซ้าซี้แม้จะเห็นกับตาว่าเถาจูปิดบังบางสิ่งอยู่ นางเพียงฝากสมุดบัญชีไว้กับเถ้าแก่ บอกว่าที่เหลือค่อยมาดูวันหลัง ก่อนจะจากไป***สามเค่อต่อมา หลินถิงเดินทางมาถึงหอหนั
