ยิบถุงเงิน แต่ชายของผ้าเช็ดหน้ากลับโผล่ออกมาเล็กน้อย หลินถิงเหลือบไปเห็นพลันรู้สึกคุ้นตา ก่อนจะนึกออกว่า…นั่นคือผ้าเช็ดหน้าที่นางเคยใช้เช็ดเลือดให้เขา! นางพลั้งมือดึงออกมาโดยไม่รู้ตัวผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นปักรูปแมลง เอ๊ย…รูปหญ้า! กลับมาอยู่ในมือของหลินถิงอีกครั้ง เมื่อเห็นลวดลายบนผ้าอย่างชัดเจน นางก็นึกได้ทันที-เขาคงเห็นว่าโยนทิ้งเลยมันเสียมารยาท จึงซักให้สะอาดแล้วเก็บไว้ เพื่อคืนให้ตน?ต้วนหลิงชะงักไปครู่หนึ่ง มองหลินถิงที่นิ้วเรียวขาวผ่องของนางกดอยู่บนผ้าเช็ดหน้าผืนนั้น และดูเหมือนจะตั้งใจเก็บมันไว้ในมืออีกด้วย…แม้ไม่เอ่ยวาจาใด แต่สายตาของเขาก็แฝงด้วยความลึกลับเกินจะหยั่งถึง
