ง”จากนั้นเขาราวกับพูดลอยๆ “คุณชายจิน เป็นคนซูโจวหรือ?”หลินถิงเหลือบมองเขา “ใครบอกท่านว่าจินอันไจ้เป็นคนซูโจว?”ต้วนหลิง “ไม่มีใครบอก ข้าเดาเอาเอง ฟังจากสำเนียงของเขาแล้วคล้ายอยู่บ้าง…หรือข้าอาจเดาผิดก็ได้”“ไม่ทราบจริงๆ เขาไม่เคยบอกข้าว่ามาจากที่ใด”หลินถิงตอบพลางเปลี่ยนเรื่อง “นอกจากผ้าไหมพวกนี้ ท่านยังต้องการอะไรอีกไหม?”“อยากได้อีกสองผืน”“ย่อมได้ ยังเป็นของเฝิงฮูหยินหรือ?”ต้วนหลิงตอบนิ่ง “เปล่า ของข้าเอง ข้าจะจ่ายเอง เจ้าช่วยแนะนำให้ข้าด้วยเถิด”“พูดถึงเงินทองช่างทำลายความรู้สึก…”หลินถิงว่าแล้วก็พาต้วนหลิงไปยังบริเวณที่มีผ้าไหมราคาแพงที่สุดในร้าน เรียกเถ้าแก่มา“ท่านเหมาะกับสีสดหน่อย ลองดูพวกนี้สิ”หลินถิงเคยเห็นเขาใส่ชุดเฟยอวี้ฝูสีแดงจัดบ่อยครั้ง และขอบอกว่า…เขาใส่ได้งามล่มเมืองจริงๆ ทั้งที่เป็นขุนนางฝ่ายบู๊ แต่กลับมีความสง่างามกว่าขุนนางฝ่ายบุ๋นเสียอีก ช่างน่าอัศจรรย์ต้วนหลิงโน้มตัวลงดู ลมหายใจของเขาพัดผ่านหลังมือของหลินถิงที่วางบนผ้าไหมจนนางสะดุ้งเฮือก นางกำลังจะชักมือกลับ เขาก็ขยับตัวไปอีกฝั่ง“สองผืนนี้ดีทีเดียว…แต่ข้ายังอยากดูผืนอื่นอีก”“มีอีกแน่นอน”นางจึงเรียกเถ้าแก่ให้นำผ้าไหมแดงราคาแพงจนขายไม่ออกออกมาอีกชุด “พวกนี้ล่ะ?”ต้วนหลิงเลือกอีกสองผืน “เอาแค่สองผืนนี้ ลำบากคุณหนูแล้ว”“มิได้ลำบากเลย ข้าจะให้คนไปส่งถึงจวนให้”มีเงินเข้ากระเป๋า ใครจะไปลำบากกัน?ต้วนหลิงเอื้อมมือเข้าแขนเสื้อ ห
