สลัก “ข้าจำได้-นางตายต่อหน้าข้าเอง ข้าจะลืมได้อย่างไร”ชายคนนั้นกราชากแขนเขาแน่นด้วยความโกรธ “เจ้าจำได้หมด แล้วเหตุใดจึงไม่ลุกขึ้นสู้ ล้างแค้นให้นาง!”แม้เจ็บที่ถูกบีบแขน แต่จินอันไจ้กลับไม่สะทกสะท้าน “คนที่สังหารนาง ข้าได้ฆ่ามันไปแล้ว”อีกฝ่ายหัวเราะเยาะ “ฆ่าคนเดียวมันไม่พอ! ต้องฆ่าทั้งพวกมัน ถึงจะทำให้วิญญาณของพี่สาวเจ้าสงบ!”จินอันไจ้ไม่ตอบ เพียงเอ่ยว่า “ไปซะ”“เหตุใดคนที่รอดในวันนั้นถึงเป็นเจ้า! เจ้าช่างอกตัญญู ทำให้พี่สาวเจ้าผิดหวัง!”จินอันไจ้ผลักเขาออก “แล้วเจ้าล่ะ ยังรอดมาได้ สุดท้ายยังตกต่ำถึงขั้นเป็นชายบำเรอขององค์หญิงองค์ปัจจุบัน!หากรักนางนัก เหตุใดวันนั้นไม่ตายไปกับนาง”ชายผู้นั้นเซไปเล็กน้อย “ข้าแค่จำใจกล้ำกลืน รอวันแก้แค้น…”ดวงตาของจินอันไจ้เยียบเย็น “อย่ามาอ้างความยิ่งใหญ่ เจ้ารู้หรือไม่ว่าความเห็นแก่ตัวของเจ้าทำให้สกุลเซี่ยถูกประหารทั้งตระกูล? หากเจ้ามิได้แอบอ้างชื่อข้าไปหาสกุลเซี่ย พวกเขาจะมีชะตาเยี่ยงนี้หรือ!”ชายคนนั้นหน้าเปลี่ยนสี “เป็นเพราะข้าไม่รอบคอบ! ฮ่องเต้สุนัขนั่นมันเจ้าเล่ห์นัก…แต่สกุลเซี่ยมันก็ถึงที่ตายอยู่แล้ว ขุนพลเซี่ยกับกองทัพยังไงก็ต้องมีแค้นกับราชสำนัก ต่อไปก็ต้องตายอยู่ดี!”กองทัพสกุลเซี่ยแม้เป็นทหารหลวง กลับจงรักภักดีต่อตัวแม่ทัพเซี่ย มิใช่ต่อราชสำนัก ตอนนั้นเขาแอบอ้างชื่อจินอันไจ้ไปขอความร่วมมือจากสกุลเซี่ย หวังจะดึงกองทัพของพวกเขามาใช้งานจินอันไจ้ฉับพล
