ันยื่นมือบีบคออีกฝ่ายแน่น “ใช้งานเช่นนั้นหรือ? เจ้าทำให้สกุลเซี่ยตายทั้งตระกูล ยังมีหน้าจะให้กองทัพพวกเขารับใช้เจ้าอีก? ไม่สิ-มันคือเพื่อเจ้าคนเดียว”เขาไม่เคยคิดจะพึ่งพาสกุลเซี่ยเลยแม้แต่น้อยชายผู้นั้นหน้ามืด หายใจไม่ออก ใบหน้าเริ่มม่วงคล้ำ พูดขาดห้วง “ข้า…ข้าไม่ได้ออกคำสั่งประหาร พะ…พระราชโองการ…ไม่ใช่ข้า…”จินอันไจ้คลายมือออกในที่สุด “แต่หากมิใช่เพราะเจ้า พวกเขาจะตายหรือไม่”อีกฝ่ายทรุดลงกับพื้น กุมคอพลางไอเสียงดัง “แล้วเจ้าจะโทษข้าเพียงคนเดียวได้อย่างไร ฮ่องเต้นั่นมันระแวงและเหี้ยมเกินไป สกุลเซี่ยเป็นเสาหลักของแผ่นดิน มันยังฆ่าทิ้งง่ายดาย!”ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความเคียดแค้น“พูดตามตรง แม่ทัพเซี่ยปฏิเสธข้าอย่างเด็ดขาด ไม่ยอมช่วยแม้แต่น้อย แต่เขาก็ยังมีเมตตา ไม่แจ้งความกับฮ่องเต้ขอเพียงให้ข้าบอกเจ้าว่าจงมีชีวิตที่ดี และห่างไกลจากวังวนแห่งราชสำนัก”จินอันไจ้เอ่ยเย็นชา “คำพูดของแม่ทัพเซี่ยนั้นตรงกับใจข้า ข้าแค่อยากมีชีวิต อยากอยู่อย่างสงบ เจ้าต่างหากที่คิดและทำทุกสิ่งตามใจตัวเอง”ชายผู้นั้นหัวเราะเสียงดัง “จะเป็นไปได้อย่างไร! เจ้าคือใครกัน? จะหลีกหนีจากราชสำนักได้หรือ? บัดนี้พวกมันล้วนตามล่าเจ้า ทั้งผู้หวังสังหารและผู้หวังช่วยเหลือ เจ้าย่อมไม่มีวันหลุดพ้น!”“ข้าบอกแล้ว-ข้าคือจินอันไจ้ และจะเป็นเช่นนั้นตลอดไป”น้ำเสียงของเขาเริ่มรำคาญ ชายผู้นั้นหัวเราะเยาะอีก “หลอกตัวเอง! ฮ่องเต้รู้แล้ว
