วลานาน จึงค่อนข้างเก่า ทว่าภายในกลับสะอาดเรียบง่าย ไร้กลิ่นอับ ไม่มีของฟุ่มเฟือย มีเพียงเตียง โต๊ะ เก้าอี้ กับตู้ใบหนึ่งตั้งอยู่มุมห้อง หน้าต่างหันไปทางทิศใต้ มองเห็นแนวเขาต้วนหลิงปิดหน้าต่าง วางห่อสัมภาระและดาบซิ่วซุนเตาลงบนโต๊ะ แล้วเริ่มถอดปลอกข้อมือ เมื่อถอดปลอกข้อมือออก แขนเสื้อก็ร่วงลง เผยให้เห็นข้อมือเต็มไปด้วยบาดแผลเก่าใหม่ทับซ้อน บาดแผลที่เพิ่งใส่ยาไว้กำลังสมาน เหมือนเส้นกิ้งกือสีแดงน้ำตาล เขาไม่ได้ใส่ใจนัก ล้มตัวลงบนเตียงหมายจะพัก แต่พอล้มตัวลงไปไม่ทันไร ก็ต้องลุกขึ้นมาอีกครั้งเพียงแค่หลับตา ภาพเหตุการณ์ที่หลินถิงกดเขาไว้แล้วบังคับจูบก็ปรากฏขึ้นในสมองอย่างเด่นชัด ความกระหายใคร่ปรารถนาโหมกระหน่ำขึ้นมาอีกครั้ง ยิ่งทวีความรุนแรงและถี่ขึ้นเรื่อยๆ ต้วนหลิงเหงื่อซึมทั่วร่าง เส้นผมที่ยาวสยายเปียกชื้น ผิวขาวจัดยิ่งขับให้ริมฝีปากแดงสด ใบหน้าหล่อเหลายิ่งแลดูยั่วยวนเขากำมือแน่น ราวกับต้องการคว้าอะไรไว้ แต่สุดท้ายก็จับสิ่งใดไม่ได้ ทำได้เพียงกำหมัดแน่น เส้นเลือดปูดโปนบนข้อมือและหลังมือ เขายังพยายามควบคุมร่างกาย ไม่ยอมปล่อยตัวปล่อยใจให้ความใคร่พาไปสู่ความต่ำช้าแต่แล้ว……ผ้าเช็ดหน้าสีส้มสดที่พับเก็บไว้ในแขนเสื้อก็หล่นลงมา กลิ่นหอมหวานแบบผู้หญิงที่คุ้นเคยลอยเข้าจมูกในวินาทีนั้นต้วนหลิงก็เหมือนพังทลายลงโดยสิ้นเชิง เขาสิ้นท่าอย่างหมดหนทาง น้ำอสุจิไหลซึมเลอะผ้าเช็ดหน้านั้นเป็นหยดๆ
