หน้าแรก / บทที่ 37 พ่ายยับเยิน

บทที่ 37 พ่ายยับเยิน

หรือว่าเป็นผลของปีกผีเสื้อ? เช่นนั้นที่นางจูบเขาอย่างรุนแรงเข้าไป นางก็ยิ่งผิดสินะ เพราะเขา…มีคนในดวงใจอยู่แล้ว“คนรักของพี่เจ้าคือใครหรือ?”คุณหนูสามส่ายหน้า “ไม่รู้ ข้าเพิ่งรู้เมื่อวานเอง”“เมื่อวาน?” หลินถิงรู้สึกแปลกใจ“ใช่ ตอนเขากำลังจะออกเดินทาง มีจดหมายส่งมาหาเขา เขาก็ออกไปข้างนอก พอกลับมา ปากของเขาก็มีรอยกัด ข้าคิดว่าน่าจะเป็นของคนรักเขา”คุณหนูสามย่างเนื้อจนไหม้แล้วก็เปลี่ยนไม้ใหม่ ตัวต้นเหตุอย่างหลินถิงได้แต่นิ่งเงียบ ไม่กล้าถามอะไรอีก-นางมิใช่คนรักของเขาหรอก นั่นมันเป็นเหตุบังเอิญล้วนๆ คุณหนูสามไม่ได้สังเกตอาการผิดปกติของหลินถิง“ข้าไม่เคยเห็นพี่ชายข้ามีกลิ่นแป้งหอมของหญิงสาวติดตัวมาก่อนเลย ข้าอยากรู้จริงๆ ว่าคนรักของพี่ข้าหน้าตาเป็นเช่นไร”หลินถิงก้มหน้าเอ่ยเบาๆ “จริงๆ แล้ว…บางที คนๆ นั้นอาจไม่ใช่คนรักของเขาก็ได้”นางพูดเบาจนแทบจะกลืนเสียงตนเอง คุณหนูสามเลยไม่ได้ยิน “ไม่รู้ตอนนี้พี่ชายข้าไปถึงไหนแล้วนะ…”***ณ ขณะนั้นต้วนหลิงกำลังอยู่ที่ที่พักม้าห่างจากเมืองหลวงเจ็ดสิบลี้ สถานที่นั้นมิใช่เมืองหลวงที่คึกคัก หากแต่หันหน้าเข้าหาภูเขา ด้านหลังไร้แม่น้ำ ทำให้แห้งแล้งและผู้คนเบาบางเมื่อวานต้วนหลิงออกเดินทางก่อน เหล่าองครักษ์เสื้อแพรตามหลัง วันนี้จึงเพิ่งมาสมทบกัน หลังรับประทานอาหารที่เจ้าของที่พักม้าเตรียมไว้แล้ว ท้องฟ้าก็เริ่มมืด ต้วนหลิงจึงขึ้นไปพักห้องพักของที่พักม้าถูกสร้างมาเป็นเ