ทันทีที่เห็นลูกศร หลินถิงก็รีบปล่อยมือจากจินอันไจ้แล้วเบี่ยงตัวหลบ นางอาจไม่เก่งด้านอื่น แต่เรื่องหลบหลีกนับว่ายอดเยี่ยม แม้แต่จินอันไจ้ยังด้อยกว่านางในด้านนี้ทว่าเมื่อหลินถิงเกือบจะหลบพ้นกลับพบสิ่งแปลกใจ-ลูกศรนั้นพลาดเป้า ตกกระทบพื้นด้านหลังเล็กน้อย ต่อให้นางไม่หลบก็ไม่มีทางถูกยิงเข้าบนประตูเมืองมีสองบุรุษกำลังขึ้นสายธนู หนึ่งในนั้นนุ่งชุดแดงซึ่งนางจำได้ดีว่าเป็นต้วนหลิง และเป็นเขาที่เป็นผู้ยิงลูกศรออกมาต้วนหลิงยิงพลาดหรือ? หลินถิงจำได้ว่าต้วนซินหนิงเคยบอกว่าพี่รองของนางคือยอดฝีมือด้านธนูของแคว้นต้าเหยียน ยิงได้แม่นยำร้อยเป้า เคยชนะฑูตต่างแคว้นที่เชี่ยวชาญการยิงธนูบนหลังม้า จนเป็นที่โปรดปรานในราชสำนักแม้นางจะสงสัย แต่ฝีเท้ายังไม่หยุด ยิ่งวิ่งเร็วขึ้นเรื่อยๆ พลางหันกลับไปดูประตูเมืองเป็นระยะ กลัวว่าลูกธนูจะพุ่งมาอีก จินอันไจ้ฉุดมือหลินถิงอีกครั้ง พยายามจะให้นางวิ่งนำหน้าคุณหนูซ่งเองก็ปลอดภัยดี พยายามวิ่งตามให้ทัน ทั้งที่วิ่งหนีตาย แต่กลับปลุกพลังแฝงในร่างได้อย่างน่าอัศจรรย์สาเหตุที่นางปลอดภัย ก็เพราะเหลียงอ๋องยิงพลาดยิ่งกว่าเดิม ไม่มีทางยิงถูกคนเหลียงอ๋องไม่ยอมรับว่าตนยิงธนูไม่แม่น เหลือบมองต้วนหลิง เห็นว่าอีกฝ่ายก็ยิงพลาดเช่นกัน จึงคลายใจลงเล็กน้อย“ท่านรองผู้บัญชาการต้วนก็ยังยิงไม่โดน! โทษพวกเราไม่ได้หรอก วันนี้ฝนตกหนักนัก……ยิงใหม่อีกครั้ง!”บ่าวคนสนิทรีบยื่นลูกธนูให้ ต้วนหลิงมิได้
