ตอบเหลียงอ๋อง เพียงหยิบลูกธนูอีกดอกขึ้นมาช้าๆ สายตาจับจ้องไปยังร่างไกลลิบ ก่อนเลื่อนไปยังมือที่หลินถิงกับจินอันไจ้จับกันแน่น ขนตาสั่นไหวเล็กน้อย แล้วจึงยิงธนูออกไปอีกดอก ลูกธนูพุ่งทะลุม่านฝน โค้งเว้าเป็นแนวสวยงามในอากาศดอกนี้……จะว่าพลาดก็ไม่ใช่ จะว่าถูกก็ไม่เชิง เพราะมันแหวกผ่านช่องว่างระหว่างมือทั้งสองโดยไม่ได้แตะต้องแม้แต่เส้นผมหรือผิวกายทุกครั้งที่ต้วนหลิงจะยิงธนู ภาพที่หลินถิงวิ่งเข้าหาเขาก็จะลอยเข้ามาในหัว ทำให้มือที่จับคันธนูเอียงเบาๆ โดยไม่รู้ตัว เขาชะงักเล็กน้อย บีบคันธนูแน่นขึ้น แต่ก็ไม่ได้คว้าลูกธนูอีกดอก ส่วนเหลียงอ๋อง ไม่ทันได้ยิงดอกที่สองก็รู้สึกหน้ามืด มือไม้ไม่มีแรง คันธนูร่วงจากมือด้วยความโมโห พลางปาทิ้งรวดเร็ว“เร็ว! เปิดประตูเมือง ไปจับพวกมันกลับมา!”ทหารรับคำสั่งกำลังจะลงมือ แต่แล้วกลับได้ยินเสียงเป่าหวีดบางอย่าง ถัดจากนั้นไม่นาน เหยี่ยวจำนวนมากไม่รู้ว่ามาจากที่ใดก็ปรากฏขึ้น พวกเขายังไม่ทันได้ตั้งตัวก็ถูกกรงเล็บอันแหลมคมข่วนหน้า เสื้อผ้า และแขนจนเป็นแผล ต้องชักดาบออกมาไล่ตีเหยี่ยวอย่างจ้าละหวั่น บางตัวโจมตีเหลียงอ๋องอย่างบ้าคลั่ง แม้จะกันก็กันไม่อยู่“โอ๊ย! ช่วยด้วย! รีบมาเอาพวกสัตว์ประหลาดนี่ออกไป! เจ็บจะตายอยู่แล้ว!!” เหลียงอ๋องร้องลั่น ดิ้นพล่านอยู่บนพื้นต้วนหลิงทำเหมือนไม่เห็น ปล่อยคันธนูลงอย่างสงบนิ่ง แล้วหมุนตัวลงจากประตูเมืองช้าๆ ผู้ที่เรียกฝูงเหยี่ยวมาคือจิน
