นางอาจจะถูกเขาฆ่าตาย ในเมื่อเลือกได้เพียงตายหรือตาย เช่นนั้นก็เลือกเดิมพันดีกว่า อย่างน้อยหนึ่งทาง“อาจจะ” รอดจูบนั้น……ไม่เหมือนกับคราวก่อน -เพราะครั้งนี้นางสั่นไปทั้งหัวใจ ครั้งแรกที่ได้สัมผัสริมฝีปากของต้วนหลิง เขาถูกเพลิงใหญ่ที่หอหวงเหอโจมตีจนหมดสติ ยังอยู่ในห้วงนิทรา ครั้งที่สอง แม้จะได้สัมผัสอีกครั้ง แต่ก็เป็นเพราะรับพระบัญชาจากเหลีย อ๋อง มิอาจขัดขืน ทว่าครั้งนี้ กลับไม่มีข้ออ้างใดๆ ต้วนหลิงยังคงมีสติครบถ้วน ส่วนหลินถิง……เป็นนางเองที่โน้มตัวเข้าไปจุมพิตเขานางหลับตาลง ลมหายใจแผ่วเบา ก่อนริมฝีปากอันอุ่นเย็นจะทาบทับลงบนเรียวปากบางอันร้อนระอุของเขา ห่างกันไปหลายวัน นางเริ่มนับในใจอีกครั้ง หนึ่งลมหายใจ สองลมหายใจ……สาม สี่ ห้า……ลมหายใจร้อนผ่าวของทั้งสองพันเกี่ยวแนบแน่น จนแทบจะแยกจากกันไม่ออกเรือนร่างของต้วนหลิงสะท้านเล็กน้อย ขนตายาวขยับไหวเบาบาง ดวงตาหดแคบลงอย่างกะทันหัน บนใบหน้างามหมดจดกลับเผยแววเลือนลางประหลาด หากเขาประสงค์จะผลักนางออก หรือสังหารนางด้วยพิษร้าย ก็มิใช่เรื่องยากเลยแม้แต่น้อยมือของเขายกขึ้นกลางอากาศ แต่กลับไม่อาจวางลงได้ ความอ่อนนุ่มและเปียกชื้นจากริมฝีปากนั้นค่อยๆ กลืนกินเขาทีละน้อย จากผิวภายนอกจนถึงแก่นในมือของหลินถิงที่วางแนบแก้มเขาค่อยๆ เลื่อนไปที่ต้นคอ ตรงต้นคอนั้นเป็นจุดสำคัญของมนุษย์ หากแทงเพียงนิดเดียว เลือดก็จะทะลักออกมาจนสิ้นใจโดยไม่ทันได้เอื้อนเอ่ยคำใด ต้ว
