บาง “ข้าจะเดินทางในคืนนี้ ไม่อาจดื่มสุรา”“สักจอกสองจอกก็ไม่ได้หรือ?”เขาส่ายหน้า ปฏิเสธอย่างสุภาพ “ข้าต้องออกเดินทางคืนนี้ ยังมิอาจดื่มได้”“คืนนี้!? ไม่ใช่พรุ่งนี้หรือ!?”ต้วนหลิงมองแววตาตื่นตระหนกของนาง “ข้าไม่รู้เลยว่าคุณหนูเจ็ดรู้ละเอียดถึงเพียงนี้ แม้แต่เวลาที่ฝ่าบาทสั่งให้ข้าออกเดินทาง เจ้ายังสืบรู้ ข้าเร่งเดินทางให้ไวขึ้นเอง”หลินถิงหน้าเจื่อน ยกมือบ่นพึมพำ “เร่งเกินไปแล้ว… แล้วจะกลับมาเมื่อไร?”นางรู้ว่าเถาจูบอกว่าสั้นสุดหนึ่งเดือน ยาวสุดสามเดือน แต่ยังคงอยากฟังจากปากเขาเองต้วนหลิงลุกขึ้น “ข้าเก็บสัมภาระเสร็จหมดแล้ว กลับจากที่นี่ก็ออกเดินทางเลย ยังไม่รู้วันกลับ หากไม่มีเรื่องใดข้าขอตัวก่อน”เมื่อเห็นเขาหันหลังก้าวออกจากห้อง หลินถิงก็คว้าแขนเขาไว้ด้วยความร้อนรน “ท่านต้วน!”เขาหันกลับมา มองมือละมุนของนางที่วางทาบทับบนข้อมือที่พันผ้าปิดบาดแผลอย่างแน่นหนา โดยไม่รู้เลยว่าภายใต้ผ้าพันนั้นคือบาดแผลน่าเกลียดจากอดีตที่ยังไม่ลบเลือนต้วนหลิงมองตามมือของนาง ไล่สายตาขึ้นมาตามแขนจนถึงใบหน้าของหลินถิง “คุณหนูเจ็ดยังมีอันใดอีกหรือ?”หลินถิงก้มหน้าไม่พูดจาเขาเอ่ยเสียงเบา “คุณหนูเจ็ด เจ้ายังจะ…”แต่ก่อนเขาจะพูดจบ – หลินถิงก็ยกมือทั้งสองขึ้น ประคองใบหน้าของเขาแล้วจุมพิตลงไปโดยไม่ทันให้ตั้งตัว ถึงจะเจ็บปากเจ็บฟันเพราะกระแทกแรงไปบ้าง นางก็ไม่ยอมปล่อย หากไม่จุมพิตต้วนหลิง นางจะถูกระบบลบเลือน หากจุมพิตเขา
