หรือ?”หลินถิงสะดุ้ง “ท่าน……รู้ได้อย่างไร?”นางแน่ใจว่าตนเองปลอมตัวอย่างแนบเนียนแล้ว ใช้แป้งแต่งหน้าแบบเดียวกับชาวเมืองทั่วไป เสียงก็เปลี่ยนจนเหมือนอีกคน แต่ต้วนหลิงกลับจำได้อีกเช่นเคย“ท่านจำข้าได้อย่างไร?”เขาตอบคลุมเครือ “ทำสิ่งใดไว้ ย่อมมีร่องรอยหลงเหลือไว้เสมอ จะปกปิดอย่างไร ย่อมไม่หมดจด”หลินถิงนิ่งเงียบไปนาน ไม่เข้าใจว่าเขาจับพิรุธตรงไหน แต่สุดท้ายก็เอ่ยเบาๆ “ขอบคุณที่เมื่อวานไม่เปิดโปงข้า”ต้วนหลิงเงยหน้าขึ้น “ขอบคุณหรือ? เมื่อวานข้ายังยิงศรใส่เจ้าอยู่นะ”นางฉวยโอกาสรินเหล้า แล้วยื่นไปให้เขา “แต่ท่านก็เล็งพลาดมิใช่หรือ? ข้าขอบคุณที่ท่านไว้ชีวิต ข้าขอคารวะจอกหนึ่ง”ต้วนหลิงมองสุราในถ้วย ไม่ยื่นมือรับ “คุณหนูเจ็ดกล่าวเกินไปแล้ว เจ้าเคยช่วยชีวิตข้าที่หอหวงเหอ น่าจะเป็นข้าที่ควรคารวะเจ้า”หลินถิงตาไวสมองเร็ว รีบยิ้มแฉ่ง “เช่นนั้น……ท่านคารวะข้าก่อนเถิด?”เขานิ่งงัน มองถ้วยสุราแต่ไม่รับ นางเอ่ยอย่างรู้ทัน “ท่านคงเห็นว่าข้าช่างประจบเกินไป คิดว่าข้าใส่ยาลงในเหล้า?ท่านเข้าใจผิดแล้ว ข้ามิได้มีเจตนาร้าย”กล่าวจบก็ยกถ้วยนั้นดื่มเองจนหมด แล้วยกถ้วยคว่ำให้ดู “เห็นหรือยัง?”ต้วนหลิงถอนหายใจเบาๆ “ข้ารู้ดีว่าในเหล้าไม่มียา ไม่ต้องทำถึงเพียงนี้หรอก”หลินถิงใจหนึ่งโล่ง อีกใจหนึ่งกระวนกระวาย “เช่นนั้น……ท่านยังไม่ยอมดื่ม เพราะท่านยังไม่ยกโทษให้ข้าใช่หรือไม่? ข้ายอมรับว่าในอดีต……ข้ามิใช่คนดีนัก…”ต้วนหลิงยิ้ม
